Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 grudnia 2013 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu J. W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został K.J.. Tenże na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone. Wyrokiem z 8 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Skarżącego.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do dwukrotnego zapoznania się z aktami sprawy oraz stawiennictwa na rozprawie. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna, a postanowienie o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.