Uzasadnienie
S. z siedzibą w Rosji (dalej "Skarżąca"), pismem z 31 marca 2018r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2018 r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do listopada 2013 r.
Skarga została podpisana przez r.pr. S. G., a do skargi Skarżąca załączyła pełnomocnictwo z 26 lutego 2014r. udzielone przez Dyrektora Generalnego Skarżącej – A. D. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2018r., pismem z 22 maja 2018r., pełnomocnik Skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia.
W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie ww. braków formalnych w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącej, przesłał uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa z 26 lutego 2014r. oraz potwierdzony za zgodność z oryginałem Wypis z Jednolitego Państwowego Rejestru Osób Prawnych zawierający stan na 29 marca 2013r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Sąd stwierdził bowiem, że pełnomocnik Skarżącej nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi, tj. nie nadesłał do Sądu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa, do reprezentacji Skarżącej w dacie udzielenia pełnomocnictwa, tj. 26 lutego 2014r.
Sąd podkreśla, iż za prawidłowe uzupełnienie braku formalnego skargi nie mogło zostać uznane przesłanie przez pełnomocnika Skarżącej Wypisu z Jednolitego Państwowego Rejestru Osób Prawnych zawierającego stan na 29 marca 2013r.
Należy bowiem zauważyć, iż na nadesłanym do Sądu pełnomocnictwie do reprezentowania Skarżącej widnieje data 26 lutego 2014r. Zatem uprawnienie do jego udzielenia należało wykazać właśnie na tę datę. Tymczasem pełnomocnik Skarżącej wypełniając wezwanie Sądu przesłał Wypis z Jednolitego Państwowego Rejestru Osób Prawnych zawierający stan na 29 marca 2013r., a więc na prawie rok sprzed udzielenia pełnomocnictwa. Sąd nie miał więc podstaw do przyjęcia, iż wypis ten potwierdza reprezentację Skarżącej w dniu 26 kwietnia 2014r. Od dnia 29 marca 2013 r. mogło bowiem zajść szereg zmian w zakresie reprezentacji Skarżącej. Z tego właśnie względu konieczne było przedłożenie w Sądzie odpisu aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa. Odpis przedłożony przez pełnomocnika Skarżącej za taki nie mógł zostać uznany.
Sąd stwierdza ponadto, iż wystosowane do pełnomocnika Skarżącej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi było jasne i nie mogło pozostawiać wątpliwości co do sposobu prawidłowego jego wykonania. Wyraźnie wskazano w nim, iż uzupełnienie braku powinno nastąpić przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej w dacie jego udzielenia.
Pełnomocnik Skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi w sposób wskazany w ww. wezwaniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi ma formę postanowienia, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów postanowił jak w sentencji.