Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 czerwca 2011 r referendarz sądowy przyznał dla J.. Sp. z o.o. ZPChr – dalej jako skarżąca - prawo pomocy w postaci ustanowienia doradcy podatkowego i zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z 1 lipca 2011 r. r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wskazała dor. pod. J. T. jako pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. ZPChr.
Z protokołu rozprawy z 24 stycznia 2012 r. wynika, ze pełnomocnik stawił się na rozprawie. Nadto, pełnomocnik strony podpisał skargę kasacyjną z 12 kwietnia 2012 r.
Pełnomocnik skarżącej, pismem 9 maja 2012 r., zwrócił się o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Poinformował też, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony doradca podatkowy ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) - dalej jako u.p.p.s.a. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należą – m.in. – środki odwoławcze, czy sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jak też pomoc prawna świadczona do momentu wydania wyroku w I instancji.
Referendarz sądowy zauważa, że decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek referendarza sądowego ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
Należy przyznać wynagrodzenie dla ustanowionego doradcy podatkowego, kiedy strona nie jest w stanie ponieść kosztów działania doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu, a pełnomocnik zwróci się do Sądu o zwrot kosztów postępowania sądowego i złoży oświadczenie o tym, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały pokryte w całości, ani w części (§ 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu Dz.U. Nr 31, poz 153)
Zgodnie z § 3 ust 1 pkt 2, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, wynosi - 240 zł.
Wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł § 3 ust. 2 pkt 2. Z analizy stanu faktycznego wynika, ze pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną.
Biorąc pod uwagę wkład pracy pełnomocnika z urzędu, tj. reprezentowanie spółki w postępowaniu przed sądem I instancji oraz sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, koszty nieopłaconej pomocy prawnej należało ustalić – na obecnym etapie postępowania, kiedy nie odbyła się rozprawa przed NSA - z uwzględnieniem § 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia na kwotę 360 zł. Z uwagi na treść § 2 ust. 3 stawkę kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należało powiększyć o 23 % podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy uznał, że na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji