Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. odrzucił skargę A.K. (dalej zwana "Skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. z uwagi na nieusunięcie braku formalnego skargi przez własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi. Odpisy ww. rozstrzygnięcia zostały doręczone A.K. i P.K. (dalej zwany "Skarżącym") w dniu 13 lipca 2016 r.
Skarżący zażaleniem z dnia 18 lipca 2016 r. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2016 r. Skarżący został wezwany, pismem z tego samego dnia, do usunięcia braku formalnego powyższego zażalenia, poprzez nadesłanie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego upoważniającego go do reprezentowania A.K. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w zakresie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r. W wezwaniu został pouczony, że nieuzupełnienie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie zażalenia.
Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 27 września 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 47 akt sądowych). Do dnia wydania powyższego postanowienia Skarżący nie usunął braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zażalenie należało odrzucić.
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej "P.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Natomiast art. 49 § 1 P.p.s.a., stanowi, że jeżeli pismo strony, w tym zażalenie, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni.
Niewykazanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, stanowi brak formalny zażalenia, który może być uzupełniony w terminie 7 dni od daty otrzymania stosownego wezwania sądu.
Sąd umożliwił uzupełnienie braku formalnego zażalenia, wskazując pełnomocnikowi Skarżącej właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin na jego uzupełnienie (liczony od doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorach niezastosowania się do ww. wezwania, tj. odrzuceniu zażalenia. Wezwanie do usunięcia braku formalnego zażalenia zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 27 września 2016 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braku formalnego rozpoczął bieg 28 września 2016 r. i upłynął 4 października 2016 r. (wtorek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że do 4 października 2016 r. pełnomocnik Skarżącej powinien usunąć brak formalny zażalenia poprzez nadesłanie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego upoważniającego go do reprezentowania A.K. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w zakresie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik Skarżącej nie nadesłał stosownego pełnomocnictwa do działania w jej imieniu. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej nie usunął w terminie braku formalnego zażalenia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ww. ustawy.