Uzasadnienie
Adw. A.S. ustanowiona w sprawie pełnomocnikiem z urzędu skarżącego – R.M., wyznaczona w sprawie przez ORA pismem z 19/03/2018 r. w wykonaniu postanowienia referendarza sądowego z 13/10/2017 r., wniosła o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej z urzędu. Oświadczyła, że koszt tej pomocy nie został zapłacony ani w całości, ani w części.
Wniosek powyższy został poprzedzony zapoznaniem się przez pełnomocnika z urzędu z aktami sprawy oraz oświadczeniami o podjęciu szeregu czynności w sprawie – w piśmie z 14/6/2018 r.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także zapoznanie się z aktami sprawy, sporządzanie pism procesowych, popieranie skargi czy opinii o braku podstaw skargi kasacyjnej. Obowiązkiem referendarza sądowego w niniejszym postępowaniu było ustalenie, czy pomoc prawna została rzeczywiście udzielona.
Jak wynika z akt sprawy spełnione zostały przesłanki do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia, ponieważ pełnomocnik z urzędu podjął czynności w celu świadczenia stronie pomocy z urzędu: m.in. zapoznał się z aktami sprawy i sporządził pismo procesowe w sprawie (wniosek o sporządzenie uzasadnienia wraz z oświadczeniami). Oczywiste jest, że czynności te nie zostałyby dokonane, gdyby pełnomocnik z urzędu nie został ustanowiony w sprawie, stąd zbędny jest dłuższy opis tych czynności i ich możliwego wpływu na wynik sprawy (ubi rerum testimonia adsunt, quid opus est verbis).
Brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia poglądu, że pomoc prawna nie została udzielona w sprawie: nie wynika to ani z analizy sposobu działania pełnomocnika, ani z oświadczeń strony. Stąd brak jest – ale w ocenie referendarza sądowego – przesłanek do odmowy przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jak też do zastosowania instytucji z art. 250 § 2 P.p.s.a. W szczególności, przyjęty przez Sąd tryb rozpoznania sprawy opisany w art. 119 P.p.s.a., wobec powziętych przez pełnomocnika działań będących wyrazem należytej staranności zawodowej, dbałości o dobro klienta i osobistego zaangażowania, - takich jak zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie stosownego oświadczenia i zadeklarowane pozostawanie w dyspozycji Sądu i Strony - nie powinny powodować negatywnych następstw dla pełnomocnika z urzędu w zakresie możliwego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714, dalej – "rozporządzenie").
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Jak stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, wynagrodzenie w innej sprawie – wynosi 240 zł, zaś należny podatek od towarów i usług od tej kwoty wynosi 55,20,- zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Sprawę z zakresu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym należy zakwalifikować do kategorii "inne", ponieważ nie występuje w tej kategorii spraw wartość przedmiotu zaskarżenia, lecz możliwe jest kwestionowanie jedynie czynności wykonawczych.
Wobec zakresu czynności, które podjął w sprawie pełnomocnik z urzędu, wymienionego powyżej, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.