Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący – S.S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wniosek uzasadnił trudną sytuacją finansową i zdrowotną.
Postanowieniem z 30 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wniesioną przez skarżącego w niniejszej sprawie, z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu sądowego. W postanowieniu tym Sąd zauważył również, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został złożony po upływie terminu do uiszczenia wpisu.
Pismem z 9 grudnia 2013 r. skarżący wniósł o cofnięcie wniesionej przez niego skargi i umorzenie postępowania.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W niniejszej sprawie szczególnego znaczenia nabiera fakt, że skarga skarżącego została odrzucona. Na skarżącym nie ciąży już zatem obowiązek uiszczenia wpisu od skargi, gdyż ta, nie będzie przedmiotem merytorycznej oceny.
Z akt sprawy nie wynika ponadto jakoby na skarżącym ciążyły jakiekolwiek inne opłaty sądowe, od których mógłby zostać potencjalnie zwolniony. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi doręczono skarżącemu w dniu 21 listopada 2013 r. Nie złożył on jednak środka odwoławczego od tego postanowienia. Co najistotniejsze w piśmie z 9 grudnia 2013 r. wyraził brak woli dalszego kontynuowaniu postępowania.
Tym samym równie niecelowe jest ocenianie wniosku skarżącego pod kątem zasadności ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W tej sytuacji, bez konieczności dokonywania oceny oświadczeń skarżącego, co do jego sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych, należało orzec, jak w sentencji postanowienia.