Uzasadnienie
Skarżąca J. J. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych powyżej 100 zł. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca przesłała wypełniony formularz PPF, w którym zaznaczyła, że domaga się także ustanowienia adwokata. Skarżąca wskazała, iż była pozbawiona wolności. Sama prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.700 zł. Emerytura ta jest zajęta przez komornika z tytułu kosztów sądowych i grzywien. Do majątku Skarżąca zaliczyła nieruchomość (udział wynoszący ½) w Z. oraz dom rodzinny, do którego tytuł prawny posiada 12 spadkobierców.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z użytego w tym przepisie zwrotu "gdy wykaże" wynika, iż ciężar dowodu w zakresie powyższej przesłanki spoczywa na stronie. Wniosek swój strona składa na urzędowym formularzu. Wniosek ten powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach.
Sąd musi bowiem dysponować precyzyjnymi danymi dowodzącymi istnienia ustawowej przesłanki uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, gdyż jego udzielenie oznacza przerzucenie kosztów postępowania na Skarb Państwa. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do określonych w formularzu możliwości płatniczych wnioskodawcy Sąd, na mocy art. 255 p.p.s.a., może wezwać stronę do uzupełnienia danych dotyczących jej stanu majątkowego i rodzinnego, które to dane mają pomóc w dokonaniu oceny jej sytuacji materialnej. Jak wynika z powyższego przepisu wszystkie dokumenty musi dostarczyć sam wnioskujący. Rozstrzygnięcie wniosku zależy więc od tego, co zostanie przez niego udowodnione (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2012 r., I FZ 11/12).
Z rozwiązania zawartego w art. 255 p.p.s.a. referendarz sądowy skorzystał, żądając od Skarżącej przedłożenia między innymi zeznań podatkowych, wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych, dokumentów poświadczających posiadane zobowiązania, udokumentowania (tudzież wykazania) wysokości wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego. Wezwania tego Skarżąca nie wykonała. W tej sytuacji nie można przyjąć, że dołożyła wszelkich starań, by w sposób pełny zobrazować swoją sytuację finansową, a w konsekwencji wykazać zasadność złożonego wniosku.
W ocenie referendarza sądowego zachowanie Skarżącej polegające na uchyleniu się od przedłożenia dokumentów skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jej rzeczywistej sytuacji finansowej. Zgromadzony w sprawie materiał w postaci wypełnionego formularza PPF jest niewystarczający do uznania, że sytuacja materialna Skarżącej jest na tyle trudna, iż nie pozwala jej na poniesienie kosztów niniejszego postępowania. W tych okolicznościach, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.