Uzasadnienie
A. i B. C. (dalej jako "Skarżący") pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od osób fizycznych za 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należy odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. Jedną z takich przyczyn jest brak wyczerpania przez stronę przysługujących jej w toku postępowania środków zaskarżenia, albowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi wyraźnie, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego artykułu).
Wskazany przepis statuuje zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Zasada ta odnosi się również do skarg na decyzje wydawane w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., w trybie wznowienia postępowania, o którym mowa w rozdziale 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - dalej jako "O.p.".
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] wydana została po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Od decyzji z dnia [...] marca 2013 r., nie będącej decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, przysługuje Skarżącym prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w W. w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Wskazać należy, iż w treści zaskarżonej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym Skarżącym, w oparciu o art. 220 § 1 w związku z art. 221 i art. 223 § 2 pkt 1 O.p., środku odwoławczym.
Wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. nastąpiło więc bez wyczerpania środków zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.