Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] Wójt Gminy K. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia uprawniającego do otrzymania bonów paliwowych. O wydanie takich bonów skarżący wystąpił wnioskiem z dnia [...] listopada 2003 roku, a następnie drugim wnioskiem z dnia [...] listopada 2003 roku.
Pierwszy z wniosków został rozpatrzony przez Wójta Gminy K. i rozstrzygnięty postanowieniem Nr [...], błędnie datowanym na [...] czerwca 2003 roku. Mimo zawartego pouczenia o dostępnych środkach zaskarżenia, skarżący nie skorzystał w ustawowym terminie z tych środków. Skierował natomiast ponownie do organu pierwszej instancji tożsamy przedmiotowo wniosek z dnia [...] listopada 2003 roku. Wniosek ten został rozpatrzony negatywnie wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 roku.
Skarżący także tym razem nie skorzystał z prawidłowo opisanych w pouczeniu środków zaskarżenia i zaskarżył przedmiotowe postanowienie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - dalej: p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W sprawie niniejszej skarżący, mimo prawidłowego pouczenia o dostępnych środkach odwoławczych i trybie ich wnoszenia, zawartym w zaskarżonym postanowieniu, nie skorzystał z tych środków. Skarga, złożona przez skarżącego bezpośrednio do tutejszego sądu, została zatem wniesiona bez uprzedniego wyczerpania toku instancyjnego, zaś jej przedmiot - postanowienie Wójta Gminy K. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku - nie wyczerpuje znamion aktu prawnego, opisanego w cytowanym powyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 2) p.s.a. W szczególności nie stanowi ono postanowienia kończącego postępowania w sprawie, a tym samym nie pozwala na podjęcie w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.