Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 czerwca 2007 r. H. P., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] maja 2007 r. nr[...], w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z [...] lutego 2007 r. nr [...].
Postanowieniem z [...] lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2007 r.
Decyzją z [...] września 2007 r. nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., stwierdziło nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2007 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie spełniony został warunek z art. 247 ust. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, albowiem decyzja została skierowana m. in. do R. P., który zmarł 4 grudnia 2002 r., czyli zanim została wydana decyzja.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy m. in. uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. Powoduje bowiem usunięcie przedmiotu sporu pomiędzy stronami, najczęściej poprzez wyeliminowanie zaskarżonego aktu lub czynności z obrotu prawnego, względnie – w przypadku bezczynności organu – dokonanie żądanej czynności. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż w aktach sądowych znajduje się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] września 2007 r., którą stwierdzono nieważność zaskarżonej do Sądu decyzji. Decyzja ta wyeliminowała z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] maja 2007 r., wobec czego postępowanie przed Sądem stało się zbędne.
W takim stanie rzeczy, na podstawie wyżej wskazanych przepisów oraz art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 161 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.