Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2017 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. E. O. (zwany dalej: "Skarżący") wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w ww. wyroku wskazując, że pomyłka Sądu polega na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie odwołanie zostało złożone osobiście przez Skarżącego w Urzędzie Skarbowym w L. w dniu 18 lutego 2016 r. Skarżący podniósł, że w dniu 17 października 2013 r. wniósł do ww. Urzędu pismo zatytułowane "odwołanie", lecz na prośbę pracownika Urzędu Skarbowego w L. w dniu 24 października 2013 r. zmienił jego tytuł na "podanie". Zatem, zdaniem Skarżącego, termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie nie został uchybiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Jednakże należy zauważyć, że sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu ingerencja w treść sentencji orzeczenia, w zakresie przedstawionym na wstępie niniejszego uzasadnienia, w rzeczywistości zmieniałaby to orzeczenie co do istoty. Tym samym zmiany, których domaga się Skarżący, nie stanowią sprostowania oczywistej omyłki, czy też wykładni wyroku, ale dotyczą merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.