Uzasadnienie
P. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od odpłatnego zbycia nieruchomości za maj i październik 2003 r.
W piśmie z 28 listopada 2013 r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zawnioskowała o cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.
Sąd rozpoznając wniosek Skarżącego o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
Sąd, mając powyższe na względzie, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.