Uzasadnienie
Skarżąca B. S., na urzędowym formularzu PPF, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i nie posiada majątku. Mieszka w starej kamienicy z ogrzewaniem węglowym i brakiem ciepłej wody. Źródłem jej utrzymania jest emerytura, zasiłek pielęgnacyjny i zasiłek celowy w łącznej wysokości 1.480,56 zł. Wśród wydatków wymieniła czynsz (408 zł), energię elektryczną (60 zł), gaz (30 zł), ogrzewanie (150 zł), opłaty telekomunikacyjne (40 zł), leki (200 zł), leczenie (100 zł), ubezpieczenia (35 zł), usługi medyczne (100 zł), korespondencję (50 zł), środki czystości i higieny osobistej (70 – 100 zł), odzież i obuwie (50 – 80 zł), żywność (300 zł).
Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżąca wyjaśniła, że ma 82 lata i niedowidzi, a jej syn niedomaga. Skarżąca nadesłała zeznania podatkowe PIT-37, z którego wynika, że w 2017 r. Skarżąca uzyskała dochód w kwocie 17.557,96 zł, a w 2016 r. dochód w kwocie 17.451,00 zł. Skarżąca nadesłała też rachunki miesięcznych opłat.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Jak bowiem wynika z nadesłanych dokumentów źródłem jej utrzymania jest emerytura i dodatek pielęgnacyjny oraz celowy w łącznej wysokości 1.480,56 zł.
Zestawiając tę kwotę z wysokością zadeklarowanych na poziomie około 1.500 zł wydatków referendarz sądowy doszedł do przekonania, że uiszczenie ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł musiałoby się odbyć kosztem środków przeznaczonych na zaspokojenie potrzeb życiowych Skarżącej.
W efekcie uznać należało, iż wykazała ona, że nie ma dostatecznych środków na prowadzenie sprawy przed Sądem. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie Skarżącej od kosztów sądowych. Przyznając prawo pomocy w takim właśnie zakresie referendarz sądowy miał też na uwadze wiek Skarżącej (82 lat) i stan jej zdrowia.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.