Uzasadnienie
Skarżąca – A. S.A. w piśmie z 16 stycznia 2018 r. ponownie wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika wskazując, że tak została pouczona przez pełnomocnika w sporządzonej przez niego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Rozpoznając niniejszy wniosek, w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że postanowieniem z 22 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy zwolnił skarżącą od kosztów sądowych. Jak stanowi z kolei art. 239 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
Skoro więc skarżąca ma już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych brak jest podstaw do rozpoznawania w tym zakresie jej wniosku po raz kolejny. Zwolnienie od kosztów sądowych rozciąga się bowiem na wszystkie etapy postępowania sądowoadministracyjnego, w tym również na postępowanie międzyinstancyjne i postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z kolei postanowieniem z 17 października 2017 r., skarżącej przyznano również prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W stosunku do strony, której przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym m.in. ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, działanie Sądu sprowadza się do wystąpienia do organu właściwej korporacji prawniczej o wyznaczenie dla strony pełnomocnika z urzędu. Jeżeli wyznaczony pełnomocnik nie spełnił oczekiwań strony, bądź strona ma zastrzeżenia do sposobu reprezentowania jej interesów przez wyznaczonego pełnomocnika, może zwrócić się do organu samorządu zawodowego – w niniejszej sprawie do okręgowej rady adwokackiej – o jego zmianę.
Natomiast Sąd (referendarz sądowy), nie może uwzględnić kolejnego wniosku o ustanowienie adwokata, ponieważ uprawnienie strony zostało w tym zakresie zrealizowane. Wskazać zatem należy, że okoliczność, iż skarżąca nie jest zadowolona z podjętych działań przez pełnomocnika, który, tak jak niniejszej sprawie, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie jest przesłanką do ustanowienia dla skarżącej nowego pełnomocnika z urzędu.
Wydanie postanowienia z dnia 17 października 2017 r. przyznającego stronie prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata ma zatem ten skutek, że rozpoznanie ponownego wniosku w zakresie ustanowienia pełnomocnika stało się zbędne. Nie można bowiem po raz drugi ustanowić dla strony adwokata, skoro żądanie skarżącej w tym zakresie realizuje wcześniejsze prawomocne postanowienie.
W konsekwencji zasadne jest umorzenie postępowania we wnioskowanym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.