Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej w Ministerstwie Finansów po rozpatrzeniu wniosku A. Spółka z o.o. w W. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2004 r. wydanej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec, sierpień, listopad i grudzień 2000 r., kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc luty i październik 2000 r., kwoty nadwyżki w podatku naliczonym nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za miesiąc styczeń i wrzesień 2000 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r., postanowił:
utrzymać w mocy przedmiotową decyzję w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec i listopad, uchylić decyzję w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc i określić zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. w kwocie 44878 zł oraz ustalić dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. w kwocie 1468 zł, uchylić decyzję w pozostałej części, tj. w
III SA/Wa 13/05 zakresie określenia zobowiązania podatkowego za miesiąc sierpień 2000 r., kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2000 r. i październik 2000 r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za miesiąc styczeń 2000 r. i miesiąc wrzesień 2000 r. i umorzyć postępowanie w tej części.
W uzasadnieniu wskazał, iż przyczyną uchylenia decyzji w części określającej zobowiązanie podatkowe za miesiąc sierpień 2000 r., określającej kwotę nadwyżki w podatku naliczonym nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za miesiąc styczeń i wrzesień 2000 r. była treść ostatecznej decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2000 Nr [...] z [...] października 2004 r. Decyzją tą wydatki na usługi w zakresie doradztwa w sprawach wydawniczych oraz dotyczące zakupu książek, nagrań muzycznych, zabawek, artykułów spożywczych, papierosów, uznane zostały za koszt uzyskania przychodów. Konsekwencją umorzenia postępowania w zakresie zawyżenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za miesiąc styczeń i wrzesień 2000 r. było uchylenie decyzji w części określającej kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc luty i październik 2000 r. i umorzenie postępowania w tym zakresie. Organ ponownie rozpoznając sprawy podtrzymał ustalenia, że A. Spółka
III SA/Wa 13/05 z o.o. zaniżyła w roku 2000 należny podatek od towarów i usług z tytułu przekazania towarów o wartości 49140,66 zł na potrzeby reprezentacji i reklamy oraz zatrudnionych pracowników, bez opodatkowania tych czynności, mimo obowiązku wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Ponadto, że w styczniu, marcu i listopadzie obniżyła podatek należny o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT nr [...] z [...] stycznia 2000 r. za zakup rękawiczek narciarskich, w fakturze nr [...] z [...] marca 2000 r. za usługę za ostrzenie nart, oraz fakturze nr [...] z [...] listopada 2000 r. wystawionej przez I. Spółka z o.o. za przygotowanie biznesplanu dla Spółki I. Organ uznał, że skarżący nie wykazał związku poniesionych wydatków z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Wydatkowane kwoty nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, a zatem podatek należny nie mógł być pomniejszony o podatek naliczony.
Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut naruszenia zasady "in dubio pro fisco". Podniósł, że strona nie wskazała jakich konkretnie naruszeń zarzut ten dotyczy. Nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm., nazywaną dalej Ordynacja). Podniósł, że organy podjęły niezbędne działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego.
III SA/Wa 13/05
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2004 r. i umorzenie postępowania w sprawie albo o uchylenie przedmiotowej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji przez nienależyte wyjaśnienie sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na spekulatywnych rozważaniach kontrolujących. Podniósł, że decyzja zawiera błędy rachunkowe, że opiera się na decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z [...] października 2004 r. w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych, mimo, iż nie jest to decyzja ostateczna, a zawarte w niej rozstrzygnięcie nie jest wiążące. Zdaniem skarżącego organy podatkowe nieprawidłowo zastosowały rozszerzającą interpretację obowiązku podatkowego na niekorzyść Spółki.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
III SA/Wa 13/05
Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) nie dopatrzył się naruszenia przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w W. prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie albo stwierdzenie nieważności wydanej przez niego decyzji.
Przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest określony w art. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ustawodawca objął podatkiem wskazane w nim czynności obrotu prawnego i faktycznego dotyczące towarów i usług. Podatek od towarów i usług, jako rodzaj podatku obrotowego, obejmuje obrót cywilno - prawny oparty na autonomii woli stron - swobodzie umów cywilnoprawnych (R. Mastalski Prawo podatkowe, Warszawa 2000, s. 415). Tym samym wydanie towarów (świadczenie usług) na podstawie przepisów o charakterze publicznoprawnym lub prawa pracy nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem (Z. Modzelewski G. Mularczyk, Ustawa o VAT - krótkie komentarze podatkowe, Warszawa, str. 9). Spełnienie obowiązku nałożonego normą prawną polegającą na wydaniu towaru nie ma charakteru cywilnoprawnego i
III SA/Wa 13/05 pozostaje poza zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Organy podatkowe w przedmiotowej sprawie przyjęły twierdzenie Spółki zawarte w wyjaśnieniu z [...] lipca 2003 r. do protokołu kontroli, że kwota 49140,66 zł została wydatkowana na zakup artykułów spożywczych, monopolowych i drogeryjnych, że towary te zostały przekazane na potrzeby reklamy i reprezentacji (podejmowanie kontrahentów) oraz potrzeby zatrudnionych pracowników- zapewnienie posiłków regeneracyjnych. Organy ustaliły, że zapewnienie posiłków regeneracyjnych nie wynikało z realizacji przez spółkę ustawowego obowiązku; spółka nie zatrudniała pracowników w warunkach określonych w § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz.U. Nr 60, poz. 279, ze zm.).
Zatem prawidłowe jest stanowisko organu, że przekazanie towaru na potrzeby reprezentacji i reklamy oraz potrzeby pracowników podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do art. 2 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy.
Przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym wyklucza możliwość odliczenia podatku naliczonego w sytuacji braku możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku
III SA/Wa 13/05 dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, 654, ze zm.), skoro wydatki poniesione na zakup rękawic narciarskich, plan biznesowy dotyczący innego podmiotu, wydatki za usługę ostrzenia nart nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodu, nie mogły wobec treści art. 25 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy być podstawą odliczenia podatku naliczonego.
W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji. Przepis ten wyraża zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie, to postępowanie staranne, merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo interesy Skarbu Państwa i podatnika, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialno - prawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść podatnika (komentarz Ordynacja podatkowa S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka Medek, str. 411).
Skarżący nie wskazał w czym upatruje naruszenie art. 121 Ordynacji. Zdaniem Sądu zasada wyrażona w art. 121 Ordynacji była przez organy realizowana, rozpatrując sprawę organy rozstrzygały wątpliwości na korzyść podatnika. Przy braku ewidencji przekazywania towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy oraz zatrudnionych pracowników, przyjęły najkorzystniejszy dla podatnika wariant, że przekazanie nastąpiło w grudniu 2000 r. Decyzja Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z [...] października
III SA/Wa 13/05 2004 r. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych była decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, zawiera rozstrzygnięcia na korzyść podatnika, które miały bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie podatku od towarów i usług. Konsekwencją była zmiana rozstrzygnięcia i uchylenie przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej decyzji wydanej przez niego jako organ pierwszej instancji i umorzenie postępowania za styczeń, luty, sierpień, wrzesień i październik 2000 r.
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej. Jego treść oznacza, że obowiązkiem organu jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ustaleń odnośnie przeznaczenia artykułów spożywczych, monopolowych i drogeryjnych dokonał zgodnie z wyjaśnieniami Spółki. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących, iż ustalony stan faktyczny jest niezgodny z rzeczywistością. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 Ordynacji. Zawiera wskazanie faktów uznanych za udowodnione, omówienie dowodów oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji.
Z powyższych względów należało uznać, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu
III SA/Wa 13/05 przed sądami administracyjnymi oddalić skargę.