Uzasadnienie
Uzasadnienie
Skarżący A. Z. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na stan majątkowy i zdrowotny swój i swojej żony. Podał, że w ubiegłym roku koszty zakupu leków przekroczyły 8.000 zł, a za 2011 r. będą jeszcze większe. Poza mieszkaniem (we współwłasności z żoną) Skarżący nie posiada żadnego majątku. Oboje z żoną utrzymują się z emerytur i rent w łącznej wysokości 4.712,56 zł. Skarżący przedstawił orzeczenie lekarza orzecznika. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący wyjaśnił, że nie jest w stanie udokumentować miesięcznych wydatków. Oświadczył natomiast, że przekraczają one 5.000 zł. Koszty leczenia poniesione w 2011 r. wyniosły zaś łącznie ponad 10.000 zł (zakup leków, operacja [...], pobyt w sanatoriach, wizyty lekarskie).
Skarżący wskazał, że wynagrodzenie końcowe pełnomocnika ustalono na kwotę 2.000 zł. Podkreślił, że oboje z żoną wymagają stałego i kosztownego leczenia. Zwrócił też uwagę na fakt bezprawnego zajęcia przez komornika całej emerytury. Skarżący przedstawił zeznanie podatkowe, wyciągi bankowe, zaświadczenia lekarskie.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
Jak wynika z nadesłanych materiałów zarówno Skarżący, jak i jego żona utrzymują się z emerytur, których łączna kwota wynosi ok. 5.000 zł. Na takim też poziomie – według oświadczenia Skarżącego – kształtują się miesięczne wydatki. Struktury tych
III SA/Wa 130/12 wydatków jednak nie przedstawił. Z analizy przepływów finansowych na rachunku bankowym wynika jedynie, iż:
- - opłaty za telefon komórkowy wyniosły w miesiącach listopad-grudzień 2011 r. 78,79 zł i 123,55 zł;
- - czynsz za mieszkanie wyniósł 425,85 zł (listopad-grudzień 2011 r.) i 319,49 zł (styczeń 2012 r.);
- - opłaty za energię we wspomnianym wyżej okresie wyniosły 151,45 zł, 170,81 zł, 169,08 zł;
- - opłata za telewizję i Internet wyniosła 90,69 zł i 124,69 zł.
Wyciągi bankowe potwierdzają także, iż istotną pozycję w domowym budżecie Skarżącego zajmują wydatki na leki. W okresie listopad 2011-styczeń 2012 wydano na ten cel ok. 1.513 zł (kwota samych tylko transakcji bezgotówkowych).
Referendarz sądowy nie neguje, iż Skarżący i jego żona wymagają systematycznego leczenia, wiążącego się ze znacznymi wydatkami, niemniej uznał, że w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja tego rodzaju, iż zachodzi konieczność wyboru między zaspokojeniem należności wynikających z prowadzenia procesu sądowego a ochroną zdrowia. Dochód Skarżącego i jego żony wynosi bowiem 5.000 zł. Nawet jeśli przyjąć, że na ochronę zdrowia wydają oni ok. 1.000 zł miesięcznie (sam Skarżący oświadczył, iż koszty leczenia poniesione w 2011 r. wyniosły łącznie ponad 10.000 zł i złożyły się na nie zakup leków, operacja oka, pobyt w sanatoriach, wizyty lekarskie), zaś drugie tyle pochłaniają opłaty za telefon, mieszkanie, energię, telewizję i Internet, to do dyspozycji Skarżącego pozostaje jeszcze kwota ok. 3.000 zł. Należy także pamiętać, że w listopadzie 2011 r. Skarżący wypłacił z rachunku bankowego kwotę 8.000 zł, a z akt sprawy nie wynika, jakoby kwota ta została w całości rozdysponowana.
Co istotne również w czasie, gdy Skarżącemu zajęto całość emerytury zarówno na jego koncie, jak i rachunku należącym do jego żony nie odnotowano wypłat większych kwot. Poza tym saldo końcowe na rachunku żony (stan na 3 lutego 2012 r.) wyniosło ponad 5.400 zł.
W tych okolicznościach referendarz sądowy doszedł do wniosku, że Skarżący jest w stanie wygospodarować środki potrzebne na pokrycie kosztów sądowych, w szczególności wpisu od skargi wynoszącego 1.500 zł i będącego na tym etapie jedynym wymaganym kosztem sądowym. Zapłata tej kwoty nie powinna wywołać negatywnego wpływu na możliwość utrzymania Skarżącego i jego żony. Co prawda uiszczenie tej kwoty - jak każdy wydatek finansowy - powodować może konieczność poczynienia
III SA/Wa 130/12 pewnych zmian i oszczędności w wydatkach, niemniej zmian tych i oszczędności Skarżący ma możliwość dokonać, a wygospodarowanie kwoty 1.500 zł nie odbędzie się kosztem zaspokojenia potrzeb życiowych, rozumianych jako obiektywnie niezbędne. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.