Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. ustalił dla J. S. (dalej "Skarżąca") właścicielki nieruchomości położonych w miejscowości Z., gm. O. wymiar podatku leśnego na 2020 r. w wysokości 182,00 zł oraz podatku rolnego w wysokości 92,00 zł.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że wymiaru w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. dokonano na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków Gminy O., stosując odpowiednie stawki podatkowe wynikające z obowiązujących przepisów prawa.
Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym nie zgodziła się z wysokością naliczonego zobowiązania podatkowego. Wskazała, że pogwałcono jej prawa poprzez sfałszowanie dokumentów dotyczących gruntów położonych w miejscowości Z. o pow. 31,92 ha i Z. o pow. 8,20 ha. Jej zdaniem fałszerstw dopuścili się urzędnicy Urzędu Gminy O. i Starostwa Powiatowego w O. oraz rodzina S., G. i C. Skarżąca podkreśliła, że o nieprawidłowościach tych informowała już przy wcześniejszych postępowaniach. W związku z powyższym oraz ze względu na zły stan zdrowia i trudną sytuację finansową wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości oraz o uregulowanie z urzędu stanu prawnego nieprawidłowości w rzeczonej dokumentacji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. nie uwzględniło odwołania i utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy.
SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. — Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 276) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniach podatkowych. Toteż dane zamieszczone w tej ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący, przez co nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne.
SKO powołując się na właściwe regulacje prawne wyjaśniło też szczegółowo, w jaki sposób obliczono podatek rolny oraz podatek leśny.
SKO podkreśliło, że ostatnie zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu Z. miały miejsce w 2004 r. Wpisu w ewidencji gruntów dokonano na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w O. nr [...] z dnia [...] października 2004 r., które wydano w wyniku działu spadku.
Zdaniem SKO zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji są bezzasadne, ponieważ ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gruntów prowadzi Starostwo. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek właścicieli, co oznacza, że z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów w żadnym wypadku nie może występować organ podatkowy (wójt). Organ podatkowy nie jest uprawniony również do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Dane zawarte w tej ewidencji zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej "O.p.") są dokumentem urzędowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Jeżeli podatnik kwestionuje dokument urzędowy, to powinien wystąpić z wnioskiem do właściwego organu (starosty) o dokonanie zmian w ewidencji. Dopóki zapisy wynikające z ewidencji gruntów nie zostaną zmienione, to ich treść jest dla organów podatkowych wiążąca.
Zatem, jeżeli Skarżąca twierdzi, że dane znajdujące się w ewidencji gruntów nie są prawdziwe bądź też są błędne, to winna w odrębnym postępowaniu (w trybie określonym przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) doprowadzić do ich zmiany/korekty.
Skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją i złożyła skargę do Sądu. W uzasadnieniu powtórzyła tożsame argumenty, jak w odwołaniu i wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy.
Skarżąca twierdzi, że SKO pomija dowody, jakie są dołączane do odwołań, a potwierdzające w jej ocenie fałszerstwa urzędników Urzędu Gminy O. Fałszowanie dokumentów wskazuje na celowe działanie urzędników, którzy zamiast jej pomóc i naprawić wyrządzone krzywdy złośliwie działają na jej niekorzyść.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest podstawa naliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. z tytułu podatku rolnego (w wysokości 92,00 zł i podatku leśnego (w wysokości 182,00 zł).
Skarżąca nie zgadza się z wysokością naliczonego zobowiązania podatkowego w łącznej wysokości 274 zł, kwestionując dane znajdujące się ewidencji gruntów, które były podstawą wyliczenia podatku, wskazując, że nie mają one podstawy prawnej i są one dokonane na podstawie fałszerstw urzędników Gminy i innych osób trzecich i w ten sposób zostały pogwałcone jej prawa.
Sąd zauważa, że analogiczne zarzuty Skarżąca zawarła w swoim odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., które dokonując analizy stanu fatycznego i prawnego nie dopatrzyło się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i proceduralnego przy wydawaniu decyzji przez organ pierwszej instancji.
Sąd badając je w trybie kontroli sądowej zaskarżonego aktu stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 333) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Art. 6c tejże ustawy stanowi natomiast, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).
W świetle tego przepisu Skarżąca jest podatnikiem podatku rolnego i leśnego w świetle ww. przepisów, bowiem jest właścicielką gruntów rolnych położonych w miejscowości Z. na terenie gminy O. o łącznej powierzchni 23,99 ha.
O tym stanie świadczy ewidencja gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Z załączonych do akt wypisów z rejestru gruntów, prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w O. wynika, że J. S. jest właścicielką gruntów rolnych położonych w miejscowości Z. na terenie gminy O. o łącznej powierzchni 23,99 ha, w tym 16,48 ha użytków rolnych podlegających podatkowi rolnemu oraz 7,51 ha gruntów sklasyfikowanych symbolem LsVI podlegających podatkowi leśnemu. Z uwagi na to, że na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku rolnym użytki rolne klasy V, VI i VIz są zwolnione od podatku rolnego, do opodatkowania przyjęto tylko powierzchnię 0,6060 ha przeliczeniowych.
Jak słusznie wskazał Organ, w takiej sytuacji, zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącej jakoby dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie były zgodne ze stanem prawnym, albowiem dokumentacja, która stanowiła podstawę tych zapisów została sfałszowana oraz, że organ podatkowy, przed wydaniem decyzji podatkowej, powinien zweryfikować zawarte w ewidencji gruntów i budynków błędy oraz wyjaśnić rozbieżności i doprowadzić do ich usunięcia w ewidencji, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z cyt. wyżej przepisem art. 21 ust. 1 - Prawo geodezyjne i kartograficzne a także art. 1 i art. 4 ustawy o podatku rolnym oraz art. 1 i art. 3 o podatku leśnym, organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu.
Powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym, że posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika to z ewidencji, nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca.
Sąd dodatkowo zauważa, że Organ podatkowy pierwszej instancji działając zgodnie z art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie ma obowiązku wszczęcia postępowania w formie postanowienia w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia przepis ten ma zastosowanie albowiem stan faktyczny według wyjaśnień organu podatkowego nie zmienił się od 28 lipca 2004 r. Świadczą o tym również dołączone do akt sprawy dokumenty.
W ocenie Sądu, zarzuty zawarte w skardze należy uznać zatem za bezzasadne, ponieważ ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek właścicieli, co oznacza, że z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów w żadnym wypadku nie może występować organ podatkowy (w tym przypadku wójt). Organ podatkowy nie jest uprawniony również do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Dane zawarte w tej ewidencji zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej są dokumentem urzędowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.
Sąd stwierdza, że wpisu w ewidencji gruntów dokonano na podstawie prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w O. nr [...] z dnia [...] października 2004 r., które wydano w wyniku działu spadku. Dane zawarte w tej ewidencji, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej są dokumentem urzędowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Jeżeli Podatnik kwestionuje dokument urzędowy, to powinien wystąpić z wnioskiem do właściwego organu (starosty) o dokonanie zmian w ewidencji, o czym organy wielokrotnie Skarżącą informowały. Nie może tego uczynić, jak już to wyjaśniono, z urzędu organ podatkowy, co postuluje Skarżąca.
To po stronie Skarżącej leży interes prawny i obowiązek wnioskowania do właściwego organu (starosty) o dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca podejmowała czynności zmierzające do dokonania takich zmian. Prezentowane okoliczności, które przedstawia Skarżąca, nie mogą być uwzględnione, bowiem kwestionowanie dokumentu urzędowego (ewidencji gruntów i budynków) i dokonywanie w nim zmian wymaga odrębnego wniosku do właściwego organu (starosty).
Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma również znaczenia sytuacja osobista i majątkowa Skarżącej, która jest prezentowana w skardze.
Sąd uznał, że prezentowane przez Skarżącą okoliczności, w tym informacje o dokonywaniu fałszerstw, nie mogą być uwzględnione, bowiem nie mają żadnej podstawy i nie są związane z postępowaniem podatkowym.
W tym stanie rzeczy Sąd rozpatrując przedmiotową sprawę uznał, że organ podatkowy prawidłowo ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok, biorąc za podstawę dane wynikające z ewidencji gruntów.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.