Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 18 października 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1316/06 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy skarżącemu.
Pismem z dnia 10 listopada 2006 r. A. T. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone z dniem 17 listopada 2006 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem w dniu 24 listopada 2006 r. (piątek).
W dniu 22 listopada 2006 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Według art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały; pismem takim jest między innymi skarga.
Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie w piśmie skierowanym do skarżącego w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do uiszczenia należnego wpisu.
Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu zaczął biec w dniu 18 listopada 2006 r. i upłynął z dniem 24 listopada 2006 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Wpis od skargi nie został uiszczony, natomiast skarżący złożył kolejny w tej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wniosek A. T. o przyznanie prawa pomocy był już rozpatrzony odmownie zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W tym miejscu należy wskazać, iż zapadłe w niniejszej sprawie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalające zażalenie na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy, mimo, iż - jako nie rozstrzygające istoty sprawy - nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, jednakże ma pełny przymiot prawomocności. Z mocy tej wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty - ze wskazaniem kwoty oraz skutków jej nieuiszczenia. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 p.p.s.a.
Jedynie wydanie i uprawomocnienie się postanowienia odmiennej treści w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych - a takie postanowienie mogłoby zapaść jedynie przy spełnieniu przesłanki określonej w art. 165 p.p.s.a. - powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia, nie wpływa jednak na skutki niezastosowania się strony do treści postanowienia prawomocnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt II FZ 758/05).
W związku z powyższym stwierdzić należy, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiającego przyznania stronie prawa pomocy skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że postanowienie odmiennie rozstrzygające wniosek mogłoby zapaść jedynie przy spełnieniu przesłanki określonej w art. 165 p.p.s.a., który pozwala dokonać tego w sytuacji zmiany okoliczności sprawy (por. postanowienia Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt II FZ 758/05 oraz z dnia 23 grudnia 2005 r. sygn. akt II FZ 794/05).
Z wniosku A. T. o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 listopada 2006 r. wynika, że jego sytuacja materialna nie uległa zmianie. Jedyna okoliczność, jaka uległa zmianie - fakt podjęcia pracy przez syna skarżącego - nie ma istotnego wpływu na sytuację materialną skarżącego, a w szczególności nie stanowi o jej pogorszeniu. W świetle powyższego wskazać należy, że rozpoznanie drugiego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie było możliwe.
Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.