Uzasadnienie
Skarżący, W. wniósł w niniejszej sprawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 25 stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Postanowieniem z 2 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w niniejszej sprawie oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w sprawie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 23 lutego 2016 r. została doręczona Skarżącej 26 lutego 2016 r. Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 28 marca 2016 r. (poniedziałek). Skarga natomiast została nadana w polskim urzędzie pocztowym 29 marca 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Nastąpiło więc jednodniowe przekroczenie terminu do jej złożenia.
W zażaleniu Skarżący wskazał, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona 26 lutego 2016 r. Natomiast Sąd przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi nie wziął pod uwagę, że 28 marca 2016 r. (poniedziałek) był dniem ustawowo wolnym od pracy, jako drugi dzień Wielkiej Nocy. Zatem ostatnim dniem terminu do złożenia skargi w sprawie był wtorek 29 marca 2016 r. Skarga została więc złożona w ustawowym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co uprawniało Sąd do skorzystania z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Należy bowiem zgodzić się ze Skarżącą, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w przewidzianym przez przepisy P.p.s.a. terminie.
Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona Skarżącej 26 lutego 2016 r. (piątek). Zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi upływałby 26 marca 2016 r. (sobota), jednak zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd błędnie uznał natomiast, że pierwszym dniem po dniu wolnym od pracy był poniedziałek 28 marca 2016 r. i ten dzień uznał za ostatni dzień biegu terminu na złożenie skargi, podczas gdy, jak słusznie podniosła Skarżąca w zażaleniu, dzień ten był dniem ustawowo wolnym od pracy, jako drugi dzień Wielkiej Nocy (art. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 90).
Zatem, jako że dzień ten następował po niedzieli 27 marca 2016 r. będącej dniem wolnym od pracy, ostatnim dniem terminu do złożenia skargi w sprawie był wtorek 29 marca 2016 r.
Skarga zatem została złożona w przewidzianym przez przepisy P.p.s.a. terminie. W związku z tym nie było podstaw do jej odrzucenia.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. postanowił o uchyleniu zaskarżonego postanowienia z 2 września 2016 r.