Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 marca 2006 r. wniesionym w dniu 24 marca 2006 r. Skarżący B. i M. małżonkowie C., działając przez pełnomocnika, będącego adwokatem, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty należności na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono, że do dnia 17 maja 2006 r. nie uiszczono wpisu sądowego w kwocie 200,- złotych do sprawy o sygnaturze akt III SA/Wa 1338/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygnatura akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 2006) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z powyższym przepisem, a także z art. 2 Konstytucji RP, przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2006 r. i z tym dniem przestał obowiązywać wskazany przepis rozporządzenia Rady Ministrów.
Przedmiotem skargi, wniesionej w sprawie niniejszej w imieniu Skarżących przez reprezentującego ich adwokata, jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy umorzenia i rozłożenia na raty należności na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a zatem rozstrzygnięcie o charakterze formalnym. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie określił bowiem wysokości należności, a jedynie badał ustawowe przesłanki jej umorzenia. Tym samym nie można uznać, że przedmiotem zaskarżonego aktu była należność pieniężna, stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. Mimo, że w skardze wskazana została wartość przedmiotu zaskarżenia Sąd stwierdził, że w sprawie niniejszej wartość ta nie może być określona kwotowo.
W rezultacie zastosowania w sprawie nie mógł mieć przepis § 1 rozporządzenia Rady Ministrów, określający wysokość wpisu stosunkowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i stanowiący, że wysokość ta zależy od wysokości należności objętej zaskarżonym aktem.
Skoro zatem w sprawie nie był należny wpis stosunkowy, należało przyjąć, że właściwy jest wpis stały. Kwoty wpisu stałego od skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji oraz od zażalenia na postanowienia tych sądów określają przepisy § 2 rozporządzenia Rady Ministrów, uzależniając ich wysokość od formy prawnej zaskarżonego aktu, a także od jego przedmiotu. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie mieści się w katalogu aktów prawnych, wymienionych w ust. 1, ust. 4 oraz ust. 5 § 2 rozporządzenia. Nadto zważył, że przedmiot zaskarżonej decyzji wykracza poza zakres, wyznaczony katalogiem zawartym w ust. 2 i 3 § 2 rozporządzenia.
W związku z powyższym zastosowanie w sprawie miał przepis § 2 ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 – 5 wpis stały wynosi 200,- zł. Powyższy przepis przywołał zatem Przewodniczący Wydziału w punkcie II zarządzenia z dnia 25 kwietnia 2006 r., którym ustalił wysokość należnego w sprawie wpisu od skargi.
Tymczasem, jak wynika z kontroli rejestru dochodów budżetowych sądu, przy wniesieniu skargi pełnomocnik Skarżącego nie dokonał wpłaty należnego wpisu stałego. Tym samym uznać należało, że w sprawie zachodzi określona w art. 221 p.p.s.a. przesłanka odrzucenia skargi.
Mając na uwadze powyższe i działając na podstawie art. 160 w zw. z art. 221 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.