Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 maja 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga wniesiona w imieniu "w imieniu własnym oraz zarządu [...]" w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na uchwałę Rady W. Nr [...] z dnia [...] marca 2004r. w sprawie budżetu W. na 2004r.
Podpisujący skargę Burmistrz D. G. wniósł o jej uchylenie i zarzucił Radzie naruszenie przepisów prawa, w szczególności:
- 1. art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy "żadnych uzgodnień wymaganych ustawą" w sprawie środków stawianych do dyspozycji [...],
- 2. art. 11 cyt. ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy, gdyż uchwała "uchwała budżetowa jest formą uchwały przekazującej zadania", a "przekazując zadania należy zapewnić ich wykonalność co wyraża się w przekazaniu stosownych zadań do kompetencji", tymczasem "w uchwale budżetowej w części opisowej brak jest stosownych dyspozycji i zakresu kompetencji przekazanych", przez co zaskarżona "uchwała jest wadliwa",
- 3. art. 12 ust. 3 cyt. ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy poprzez nie zapewnienie organom dzielnicy "środków do dyspozycji" oraz art. 12 ust. 5 cyt. ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy, który nakazuje decentralizację zadań gminy Warszawa i przekazania ich do dzielnic", a zaskarżona uchwała "narusza uprawnienia [...]".
W odpowiedzi na skargę organ nie zgadzając się z argumentacją zawarta w skardze i wskazując na przyczyny faktyczne oraz prawne takiego stanowiska wniósł o jej oddalenie.
W piśmie złożonym na rozprawie nazwanym załącznik do protokołu rozprawy organ wniósł o odrzucenie skargi, a w razie nie uwzględnienia tego wniosku o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Skarżącym może być zatem ten, kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego "interes prawny lub uprawnienie". Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy nie ma więc charakteru skargi powszechnej (actio popularis). Do wniesienia takiej skargi nie legitymuje bowiem jedynie stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani też wyłącznie sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Skarżący musi wykazać związek między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego a zaskarżonym aktem.
W przedmiotowej sprawie na rozprawie występujący jako Burmistrz D. G. stwierdził, że nie występuje w sprawie w imieniu własnym.
Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 16 maja 1995r., sygn. akt IC SA 71/95, Wspólnota 1995/51-52/2) oraz poglądami doktryny (zob. A Agopszowicz, Z. Gilowska, Ustawa o samorządzie terytorialnym. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1997, str. 449) jednostki pomocnicze gminy nie mają legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Bez znaczenia dla oceny sprawy pozostaje zatem to, czy Skarżący wniósł skargę działając w imieniu własnym, tj. jako członek zarządu dzielnicy, czy też reprezentując zarząd [...]. W myśl bowiem art. 5 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) dzielnica jest jednostką pomocniczą i jako taka nie jest uprawniona do złożenia skargi na uchwałę organu gminy, dla której pełni funkcję pomocniczą.
Sąd podzielając w pełni powołane wyżej poglądy, jednocześnie należy dodać, iż gdyby nawet przyjąć, że Skarżącym w niniejszej sprawie jest nie jednostka pomocnicza, ale D. G. działający jako osoba prywatna, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu wobec nie wskazania przez niego, w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie.
Mając powyższe na względzie skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało odrzucić.