Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. Skarżący J. K. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w G. skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku dochodowego za rok 2009.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej oddalił skargę z powodu wniesienia jej po terminie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. na podstawie zawiadomienia z dnia [...] maja 2010 r. dokonał zajęcia przysługującej Skarżącemu w stosunku do tego organu wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009. Zawiadomienie o zajęciu tej wierzytelności zostało doręczone pełnomocnikowi J. K. w dniu 29 maja 2010 r. Doręczone Skarżącemu zawiadomienie zawierało pouczenie o przysługującej mu skardze na czynność egzekucyjną w terminie 14 dni od dnia dokonania czynności egzekucyjnej. Organ wskazał, że pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę na zajęcie ww. wierzytelności pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 15 czerwca 2010 r. Organ stwierdził, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w art. 54 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 194 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.e.a.
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji. W zażalenie podniesiono, że przesyłka pocztowa zawierająca skargę z dnia 9 czerwca 2010 r. faktycznie została nada w placówce pocztowej w dniu 14 czerwca 2010 r. Dzień ten zgodnie z treścią art. 57 § 1 k.p.a. stanowił ostatni dzień terminu do wniesienia skargi. Pracownik poczty błędnie przesyłkę tę opatrzył datą nadania 15 czerwca 2010 r. Na potwierdzenie tych okoliczności do zażalenia dołączono pismo Poczty Polskiej S.A. potwierdzające, że przesyłka pocztowa zawierająca skargę J. K. z dnia 9 czerwca 2010 r. na opisane powyżej zajęcie wierzytelności została nadana w placówce pocztowej w dniu 14 czerwca 2010 r.
Minister Finansów po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi na zajęcie wierzytelności rozpoczął bieg w dniu 30 maja 2010 r. i ostatnim dniem tego terminu był dzień 12 czerwca 2010 r. Pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę w dniu 14 czerwca 2010 r. z uchybieniem terminu. Organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 57 § 4 k.p.a. jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Przy ustalaniu, czy dany dzień był dniem wolnym od pracy, należy stosować przepisu ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.). Ustawa ta nie ustanowiła wolnych sobót dniami wolnymi od pracy. Na poparcie tego stwierdzenia organ powołał orzeczenia NSA i WSA.
Na postanowienie organu drugiej instancji pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- - art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18, 54 u.p.a. i art. 57 k.p.a.
- - art. 2 w zw. z art. 7 i 8 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi podnoszono, że w niniejszej sprawie nadanie przesyłki zawierającej skargę na zajęcie wierzytelności nastąpiło w dniu 14 czerwca 201 r. Wniesienie skargi w tym dniu było zgodne z treścią art. 57 § 4 k.p.a., gdyż 12 czerwca 2010 r. była to wolna sobota. W skardze wywodzono, że wolna sobota jest dniem wolnym od pracy w rozumieniu powołanego przepisu. Na poparcie tej tezy w skardze wskazano liczne orzeczenia NSA, SN i WSA.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.
Pismem procesowym z dnia 9 listopada 2011 r. pełnomocni Skarżącego podtrzymał zarzuty podniesione w skardze i na ich poparcie dodatkowo powołał uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OPS 1/11, którą NSA stwierdził, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważy, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OPS 1/11, którą NSA stwierdził, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. Uchwałą tą potwierdzono prawidłowość uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 25 czerwca 2001 r. sygn. akt FPS 7/00, którą stwierdzono "Jeżeli dzień wolny od pracy w pięciodniowym tygodniu pracy (art. 129 § 1 i art. 1297 kodeksu pracy w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 1 marca 2001 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy - Dz. U. Nr 28, poz. 301) przypada w sobotę (nieobjętą ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy - Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.), to dzień ten należy uznać za równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)".
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w tych uchwałach oraz w ich uzasadnieniach. W świetle treści tych uchwał należało uznać, że w niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę na zajęcie wierzytelności (art. 54 § 1 u.p.e.a.) z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za rok 2009 w sposób określony w przepisie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. (za pośrednictwem poczty) w dniu określonym w treści art. 57 § 4 k.p.a. tj w następnym dniu roboczym następującym po dniu wolnym od pracy, w którym przypadał koniec terminu liczony z godnie z treścią art. 57 § 1 k.p.a
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz zaskarżone je postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 57 § 4 k.p.a., który ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a. W mniejszej sprawie organ drugiej instancji utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji naruszył, mający zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który zgodnie z treścią art. 144 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do postanowień.
W skardze podniesiono zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 2 w zw. z art. 7 i 8 Konstytucji RP. W skardze nie uzasadniono tego zarzutu.
Zdaniem Sądu występujące w niniejszej sprawie naruszenie prawa nie stanowiło naruszenia określonej w art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa w ramach kompetencji przyznanych Ministrowi Finansów przez przepisy prawa. Przepisy prawa, które w niniejszej sprawie stosowały organy, a w szczególności art. 57 § 4 k.p.a. nie miały jasnego jednoznacznego charakteru i nastręczały trudności w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych i Sadu Najwyższego. Zastosowanie w takiej sytuacji przez organ art. 57 § 4 k.p.a. w sposób błędny, jednakże zgodny z jedną z przeciwstawnych linii orzeczniczych, jakie się wykształciły w praktyce sądowej w związku ze stosowaniem tego przepisu, nie może być odczytywane jako naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.