Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1381/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W uzasadnieniu powyższego wyroku na stronie 15 w wierszu czwartym licząc od dołu strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał jako podstawę do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o wydanie interpretacji art. 139 § 2 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (por. art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy).
W uzasadnieniu wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1381/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na stronie 15 w wierszu czwartym licząc od dołu strony wskazał jako podstawę do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o wydanie interpretacji art. 139 § 2 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej, gdy w rzeczywistości nie ulega wątpliwości, iż prawidłową podstawą prawną do uzupełnienia powyższych danych jest art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze. zm.). Tym samym należy stwierdzić, że uzasadnieniu powyższego wyroku wystąpiła oczywista omyłka pisarska, w związku z czym zasadne było jej sprostowanie.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.