Uzasadnienie
Skarżący K.O. wniósł o wstrzymanie czynności egzekucyjnej dotyczącej zaległości w podatku gruntowym. Umotywował to ciężkimi warunkami materialnymi i finansowymi niepozwalającymi mu na spłatę tego zadłużenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie może zostać uwzględniony. Skarżący wniósł bowiem o "wstrzymanie czynności egzekucyjnej". Tymczasem Sąd nie ma prawnej możliwości, by wstrzymać egzekucję prowadzoną w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.). Działania w kwestii wstrzymania, zawieszenia czy umorzenia postępowania egzekucyjnego zastrzeżono wyłącznie do kompetencji organu egzekucyjnego lub organu nadzoru. Sądy administracyjne natomiast sprawują jedynie kontrolę tych działań stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Sądy te są również właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń tych organów.
Z powyższego wynika zatem, że orzeczenie w kwestii wstrzymania egzekucji może zapaść tylko w toku postępowania egzekucyjnego. Sąd nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania takiego orzeczenia.
Wniosek Skarżącego nie mógłby zostać uwzględniony, nawet gdyby odczytać go jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Tymczasem nie można wstrzymać wykonania odmowy, w tym – jak w niniejszej sprawie - odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego. Taka decyzja niczego bowiem nie zmienia w zakresie obowiązków Skarżącego nałożonych nań decyzją ustalającą wymiar tego zobowiązania, wydaną w odrębnym postępowaniu.
Sąd nie może się również zająć kwestią wstrzymania wykonania wspomnianej wyżej decyzji wymiarowej, gdyż jest to zupełnie inna sprawa, niż rozpatrywana obecnie sprawa odmowy umorzenia, ustalonej tą decyzją, zaległości podatkowej. Jest to niemożliwe bez względu na akcentowaną przez Skarżącego trudną sytuację finansową.
Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.