Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej powoływanej jako Kpa) wydało decyzję nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta [...] W. (dalej: Prezydent) nr [...] z dnia [...] marca 2005r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez Prezydenta. Decyzja ta została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania Stowarzyszenia [...] od decyzji Prezydenta w sprawie zwrotu dotacji.
Decyzja SKO zawierała pouczenie zgodnie, z którym informowano, iż stronie postępowania służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji.
Pismem z dnia 23 marca 2006r. Prezydent złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] marca 2006r.
SKO w swojej odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi, ze względu na brak interesu prawnego po stronie Prezydenta do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;
Z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) wynika, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast z art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ powołany z mocy prawa do wydania decyzji administracyjnej w sprawie objętej postępowaniem. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma więc miejsca na jego własny "interes prawny lub obowiązek", także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze organu i zarazem strony zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Organ taki nie może być stroną postępowania administracyjnego i tym samym nie jest uprawniony do wniesienia skargi rozpoczynającej postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Żaden szczególny przepis prawa nie upoważnia organu pierwszej instancji do zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, a różne poglądy tych organów na sposób załatwienia sprawy indywidualnej nie pozwalają na przyznanie mu uprawnień strony oraz legitymacji procesowej do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a.
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż oczywiście niedopuszczalna jest skarga sądowoadministracyjna Prezydenta na decyzję SKO jako organu odwoławczego. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie, w rozumieniu art. 5 par. 2 pkt 3 Kpa. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego.
Stosownie do Art. 129a. ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 15.poz. 148 ze zm.) przepisy art. 93 i art. 93a ww. stosuje się odpowiednio do dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Decyzję w sprawie zwrotu dotacji wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Organem odwoławczym od decyzji jest właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. Zatem z mocy tego unormowania kompetencyjnego Prezydent został upoważniony do wydania decyzji jako organ w pierwszej instancji. W zakresie, w jakim Prezydent wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on, ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki, uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że Prezydent miasta może zajmować różną pozycję raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania, w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.
Należy zatem uznać, że Prezydent, któremu organ odwoławczy wydał decyzję w sprawie, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.