Uzasadnienie
Pismem z 24 marca 2016r. P. sp. z o.o. z siedzibą w J. koło P. – dalej "Skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
W skardze zawarła wniosek o "wstrzymanie czynności Organu I instancji w zakresie rozporządzania kwotą 187.345,60 zł omyłkowo wpłaconą przez Skarżącą na rzecz Organu I instancji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że wniosek Skarżącej, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy czynności organu I instancji, którym w niniejszej sprawie jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W., należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że postanowienie organu odwoławczego utrzymuje w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W..
Zważyć jednocześnie należy, że zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać taki zaskarżony akt lub zaskarżona czynność, zanim zostanie taki akt lub czynność zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania.
W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z 23 stycznia 1997r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1, postanowienie NSA z 12 marca 2014r., II GZ 95/14). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, mogące być w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania, nie tworzy po stronie Skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Jest to wyłącznie akt administracyjny o charakterze proceduralnym. Nie jest zatem możliwe w sprawie niniejszej orzeczenie wstrzymania wykonalności zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.