Uzasadnienie
Zarządzeniem z 23 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek Skarżącego B.P. o przyznanie prawa pomocy, bez rozpoznania. Postanowienie wraz z pouczeniem o prawie wniesienia sprzeciwu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia pod rygorem odrzucenia sprzeciwu, wysłano do Skarżącego na adres wskazany w skardze 24 sierpnia 2016 r. i doręczono 13 września 2016 r. (k. 80 akt sądowych).
Pismem z 20 września 2016 r. Skarżący wskazał, że zarządzenie zostało mylnie do niego skierowane, dotyczy bowiem B. P..
Postanowieniem z 28 września 2016 r. starszy referendarz sądowy sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji zarządzenia z dnia 23 sierpnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpoznania, w ten sposób, że w wierszu 7 i 9 sentencji w miejsce "P. " wpisano "P. "
Pismem z 24 października 2016 r. nadanym w placówce pocztowej 24 października 2016 r. Skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 23 sierpnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej "P.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. (...).
Natomiast art. 259 § 2 P.p.s.a. stwierdza, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki nie zostały uzupełnione (...), sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Zarządzenie referendarza sądowego z dnia 23 sierpnia 2016 r. zostało doręczone Skarżącemu 13 września 2016 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął 20 września 2016 r. (wtorek). Natomiast Skarżący wniósł sprzeciw 24 października 2016 r., a zatem przekroczeniem terminu, do dokonania tej czynności.
Sąd wskazuje przy tym, że zgodnie z art. 159 P.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zatem pismo Skarżącego z 20 września 2016 r., ani wydanie przez starszego referendarza sądowego postanowienia z 28 września 2016 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia przedmiotowego sprzeciwu.
W konsekwencji, wniesienie sprzeciwu po upływie terminu - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - w świetle cytowanego przepisu stanowi podstawę do odrzucenia sprzeciwu.
Dlatego na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.