Uzasadnienie
J.K. (zwana dalej: "Skarżącą"), reprezentowała przez pełnomocnika w osobie adw. D.M., wniosła w niniejszej sprawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 163/14.
Następnie pismem z dnia 21 października 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w L. zawiadomiła tut. Sąd o zawieszeniu ww. pełnomocnika Skarżącej w czynnościach zawodowych od dnia 21 października 2016 r. na okres 6 miesięcy.
Na podstawie zarządzenia z dnia 13 stycznia 2017 r. Skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych jej skargi, poprzez wskazanie czy wnosi o uchylenie czy zmianę zaskarżonego orzeczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Jak wynika z akt sprawy, powyższe wezwanie zostało mylnie skierowane do pełnomocnika Skarżącej zawieszonego w czynnościach zawodowych i doręczone mu w dniu 2 lutego 2017 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżącej pismem wniesionym w dniu 9 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego, k. 117 akt sądowych) poinformował, że wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Następnie na podstawie zarządzenia z dnia 16 lutego 2017 r., powyższe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi skierowano ponownie prawidłowo bezpośrednio do Skarżącej, która nie odpowiedziała na to wezwanie.
Postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. tut. Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 163/14.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 27 marca 2017 r., wnosząc o jego uchylenie oraz wskazując w uzasadnieniu, że w dniu 14 stycznia 2017 r. Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury uchylił w całości wcześniejsze postanowienie o zawieszeniu go w czynnościach zawodowych, wobec czego błędne jest stwierdzenie Sądu zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż pełnomocnik Skarżącej nie mógł w dniu 9 lutego 2017 r. skutecznie uzupełnić braki formalne skargi o wznowienie postępowania sądowego. Pełnomocnik Skarżącej załączył do przedmiotowego zażalenia kopię odpisu wspomnianego postanowienia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia [...] stycznia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznawać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Przepis ten stanowi zatem podstawę do dokonania przez wojewódzki sąd administracyjny autokontroli wydanego postanowienia i w przypadku stwierdzenia zaistnienia zawartych w nim przesłanek uchylenia go bez konieczności przesyłania akt sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Celem instytucji autokontroli jest możliwość dokonania przez Sąd I instancji ponownego rozpoznania sprawy i zmiany powziętej decyzji, czy też "naprawienia błędów".
Uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie sprawy powinny mieć miejsce wówczas, gdy sąd podziela podniesiony w zażaleniu zarzut nieważności postępowania lub uznaje, że jest ono oczywiście uzasadnione. Powyższy wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia jest uzasadniony względami ekonomii postępowania (por. A. Wróbel (w:) K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, Postępowanie administracyjne..., s. 337).
W ocenie Sądu, zażalenie pełnomocnika Skarżącej oraz przedstawiona w nim okoliczność w postaci uchylenia w całości przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury postanowieniem z dnia 14 stycznia 2017 r. wcześniejszego postanowienia o zawieszeniu pełnomocnika w czynnościach zawodowych, są oczywiście uzasadnione, co nakazuje uznać, że pełnomocnik Skarżącej mógł w dniu 9 lutego 2017 r. skutecznie uzupełnić braki formalne skargi o wznowienie postępowania sądowego. W tej zaś sytuacji późniejsze skierowanie tego wezwania do samej Skarżącej było zbędne i z braku odpowiedzi Skarżącej na to wezwanie nie można wywodzić rygoru w postaci odrzucenia tej skargi.
Z powyższych względów tut. Sąd postanowił uchylić na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 27 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.