Uzasadnienie
We wniosku z 2 maja 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, E. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z 21 czerwca 2010 r. referendarz sądowy wezwał Skarżącego do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów.
Pismem z 23 lipca 2010 r. pełnomocnik Skarżącego oświadczył, że Skarżący cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. W załączeniu przesłał dowód uiszczenia wpisu sądowego.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć. Skarżący cofnął bowiem swój wniosek. Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie zawierają normy, która pozwalałaby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednak referendarz sądowy doszedł do przekonania, że takie właśnie rozstrzygnięcie najpełniej oddaje istotę cofnięcia wniosku. Stanowi ono mianowicie wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych.
Skoro zatem Skarżący zrezygnował z chęci skorzystania z pomocy państwa w sfinansowaniu niniejszego postępowania (co więcej udział w tym postępowaniu - na obecnym jego etapie - już sfinansował, opłacając wpis od skargi), postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a