Uzasadnienie
A. B. (dalej zwany: "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej zwany: "NUS") z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie właściwości miejscowej organu podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.
NUS w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, wskazując jednocześnie, że samo udzielnie wyjaśnień i zajęcie stanowiska w sprawie nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie, a zaskarżone pismo nie stanowi aktu lub czynności wymienionej w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Zaskarżone pismo NUS nie spełnia kryteriów ani aktu, ani czynności z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem nie mieści się w kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a.
Nie ulega bowiem wątpliwości, iż nie jest ono decyzją ani też jednym ze wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. postanowień. Nie jest także jednym z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4a) – 7 P.p.s.a. Nie sposób je również powiązać z innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., gdyż brak jest bezpośredniego związku między działaniem organu wyrażonym zaskarżonym pismem a sferą praw i obowiązków Skarżącego.
Sąd w odniesieniu do aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. podnosi, że w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż do ich istoty należy to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jakie prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2005 r. sygn. akt II GSK 96/05). Przyjmuje się zatem, iż dany akt lub czynność powinien ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień i obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego.
Ponadto musi istnieć ścisły związek pomiędzy ustaleniem, stwierdzeniem, potwierdzeniem oraz ich odmowami, a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku, wynikającego z przepisu prawa. Przyjmuje się, iż w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się akty lub czynności zawierające element władztwa administracyjnego. Działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ administracji publicznej, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem. Z kolei jednostronne działanie jest zagwarantowane możliwością stosowania środków przymusu państwowego. (por. T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 3, Lexis Nexis, s. 63-64).
Sąd wskazuje, że w ww. piśmie organ nie przesądził ani o uprawnieniu ani o obowiązku Skarżącego poprzez poinformowanie go o obowiązujących przepisach prawa w zakresie właściwości organów podatkowych. Zaskarżone pismo ma charakter wyłącznie wyjaśniająco-informacyjny, natomiast nie zawiera konkretyzacji praw i obowiązków Skarżącego.
Skoro ww. pismo nie jest żadnym z aktów lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a., nie podlega więc zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Sąd, w tym stanie rzeczy, odrzucił skargę na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.