Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 stycznia 2011 r. Sąd oddalił skargę M. D. na wspomnianą w sentencji decyzję. Postanowieniem z 10 czerwca 2011 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Pismem z 2 sierpnia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała adwokata J.K., iż wyznaczyła ją pełnomocnikiem z urzędu dla wyżej wymienionej. Pismem z 1 września 2011 r. pełnomocnik poinformował, że sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, na dowód czego dołączyła potwierdzenie nadania przesyłki poleconej. Na tej podstawie pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem". Rozporządzenie to stanowi w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 1, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna do 500 zł (tak w niniejszej sprawie, gdzie wartość przedmiotu zaskarżenia to 306 zł) wynosi 60 zł. Stawka za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w tego rodzaju sprawie wynosi 120 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
W tej sytuacji uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.