Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 kwietnia 2008r. J. R. – Skarżący w niniejszej sprawie, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008r. dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej "u.p.d.o.f.".
W skardze zarzucił naruszenie art. 21 ust 1 pkt 83 u.p.d.o.f, art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, jak też naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej "O.p.".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010r. pełnomocnik Skarżącego – dor. pod. W. S. na pytanie Sądu, czy zgłasza wnioski formalne w sprawie, w szczególności, czy zgłasza wnioski w związku z pytaniem przedstawionym do rozstrzygnięcia składowi siedmiu Sędziów NSA z dnia 8 lipca 2010 r., II FSK 304/09, oświadczył, że nie zgłasza takiego wniosku i nie wnosi o zawieszenie postępowania. W jego ocenie organy podatkowe nie stosują się do uchwał NSA. Ponadto powołał się na orzeczenie NSA z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, dotyczące art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 304/09 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy zwolnieniem na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 - 2008 objęci zostali żołnierze wyznaczeni do pełnienia służby w międzynarodowych strukturach wojskowych?"
Zgodnie z art. 21 ust 1 pkt 83 w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 -2008, zwolnieniu podlegały należności pieniężne wypłacone policjantom, żołnierzom, celnikom i pracownikom jednostek wojskowych i jednostek policyjnych użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom, a także należności pieniężne wypłacone żołnierzom, celnikom, policjantom i pracownikom, pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych; zwolnienie nie ma zastosowania do wynagrodzeń za pracę oraz uposażeń i innych należności pieniężnych przysługujących z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym w kraju stanowisku służbowym.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Sąd uznał, że podjęcie uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie przedstawionej w postanowieniu z dnia 8 lipca 2010 r. będzie miało bezpośredni wpływ na wyrok zapadły w przedmiotowej sprawie, w której istotą sporu jest czy organy podatkowe zasadnie odmówiły Skarżącemu prawa do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego a w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f m.in. z uwagi na nieposiadanie przez Skarżącego statusu żołnierza wyznaczonego do pełnienia służby w międzynarodowych strukturach wojskowych.
Odnosząc się do powołanej przez pełnomocnika uchwały NSA z dnia 24 listopada 2009r. II FPS 4/08 stwierdzić należy, iż w uzasadnieniu NSA wyjaśnił, że brak jest także uzasadnienia prawnego dla zawieszenia postępowania przez wojewódzki sąd administracyjny w oczekiwaniu na prawomocne rozstrzygnięcie analogicznej sprawy przez Sąd drugiej instancji. Ponadto Sąd ten wskazał, że art. 178 ust. 1 Konstytucji RP zawiera skierowany do sędziów nakaz samodzielnego rozstrzygania wszystkich zagadnień faktycznych i prawnych, związanych z rozpoznawaną sprawą. Skoro więc pytanie prawne i podjęta w jego efekcie uchwała są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady niezawisłości sędziowskiej, to ten wyjątek nie może być interpretowany rozszerzająco, w kierunku objęcia nim także "zwykłych" rozstrzygnięć najwyższej instancji sądowej w danej kategorii spraw.
Wyjaśnić jednak należy, że niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2), ma ona ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1. Ostatnio wymieniony przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Szerzej na ten temat - zob. uwagi do art. 269 p.p.s.a. (Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata komentarz LEX 2009 Komentarz do art. 187 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. Stan prawny: 2009.04.16).
W związku z powyższym oraz wobec faktu, że rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie zależne jest od odpowiedzi na przedstawione zagadnienie prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a, zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia wyżej wskazanego pytania prawnego.