Uzasadnienie
Skarżący A.L. zwrócił się na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z 11 lipca 2013 r. wezwano go do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego i dochodów. W piśmie z 24 lipca 2013 r. Skarżący oświadczył, że z uwagi na stan zdrowia i zalecenia lekarskie wycofuje "sprawę założoną w sądzie".
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć. Jakkolwiek w piśmie z 24 lipca 2013 r., w którym to Skarżący wycofał "sprawę założoną w sądzie", nie wskazał on wprost, iż cofa także wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak należało uznać, że w oświadczeniu o cofnięciu "sprawy" (jako dalej idącym) mieści się także cofnięcie wspomnianego wniosku. Skoro bowiem Skarżący zrezygnował ze swego udziału w postępowaniu sądowym, to oznacza, że zrezygnował on również z chęci skorzystania z pomocy państwa w sfinansowaniu tego postępowania. Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") nie zawierają normy, która pozwalałaby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednak referendarz sądowy doszedł do wniosku, że takie właśnie rozstrzygnięcie najpełniej oddaje istotę cofnięcia wniosku.
Stanowi ono mianowicie wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.