Uzasadnienie
L. P. (dalej jako strona bądź skarżący), wnioskiem zawartym w skardze oraz formularzu PPF z 25/6/2015 r zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że: - prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną i dwójka dzieci (ur [...] i [...] r); - jest "właścicielem firmy"; - z tytułu działalności gospodarczej uzyskuje miesięcznie 10 tys zł brutto; - pozostali członkowie rodziny uzyskują w sumie 6 tys zł brutto miesięcznie; - żona posiada własną działalność gospodarczą; - jest właścicielem domu o pow 240 m.kw., bazy warsztatowej o pow 2 tys m.kw. oraz placu 1,5 ha; - posiada cztery samochody [...], [...] i 2x [...] 2000, 2007, 2010, 2011 r); - korzysta z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego skarżący poinformował, że miesięczne koszty utrzymania rodziny wynoszą ok 10 tys zł (woda, gaz, energia elektryczna, jedzenie, paliwo). Skarżącego obciążają dodatkowo zobowiązania firmowe – kredytowe i leasingowe (kredyt obrotowy w wys. 2.000.000 zł, kredyty inwestycyjne (97 tys i 270 tys eur). Kwota miesięcznych spłat rat leasingowych oraz kredytowych wynosi ok 140.000 eur. Skarżący zadeklarował przekazanie PIT za 2014 r, bilansu za 2014 r, bilansu za I kwartał 2015 r, wyciąg z rachunków bankowych za ostatni tydzień. Skarżący wskazał, że za okres 6-u miesięcy ilość stron wyciągu z rachunku bankowego wynosiłaby 250 stron.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a), właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym, stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmuje, zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Następuje wtedy, kiedy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie lub rodziny.
Wymagany wpis od skargi w każdej z rozpoznawanych spraw wynosi 100 zł – są to jedyne koszty sądowe wymagane w sprawie i całkowite obciążenie skarżącego nie przekracza 400 zł. Wszystkie badane sprawy dotyczą uchybienia terminu lub odmowy przywrócenia terminu i są związane z decyzjami o podatku VAT względnie z decyzją o podatku dochodowego z tytułu działalności gospodarczej. Oznacza to, że spór niniejszy jest związany (następstwem) z działalnością gospodarczą strony
Referendarz sądowy akcentuje trzy okoliczności, istotne dla sposobu rozpoznania sprawy:
- 1. Powstały obowiązek zapłaty należy rozważać z uwzględnieniem aktualnej (z daty zapłaty należności) sytuacji finansowej strony, która to sytuacja może zmieniać się.
- 2. Spory są jest związane (wynikiem) działalności gospodarczej strony;
- 3. wymagalne koszty sądowe są częścią kosztów działalności gospodarczej i należy je odnosić do wysokości przychodów (por. postanowienie z 5/6/ 2008 r I FZ 236/08, z 2/7/ 2004 r. I SA/Gd 269/04 i in CBOSA).
Zdaniem referendarza sądowego, nie zostały wykazane okoliczności, które uniemożliwiałyby z uzyskiwanego przez stronę przychodu z działalności gospodarczej (na 31/3/2015 r kwota 10.723.082,88 zł) wygospodarować środków na pokrycie jednego z kosztów tej działalności, tj kosztów postępowań sądowych w wysokości 400 zł razem. Nie wykazane nadto zostało pierwszeństwo zaspokojenia innych kosztów związanych z działalnością gospodarczą. Przyznanie prawa pomocy w tej sytuacji oznaczałoby podjęcie rozstrzygnięcia będącego wyrazem braku poszanowania dla tradycji orzeczniczej, które referendarz sądowy jest zobowiązany dochować szacunku.
Rozmiar dokumentacji bankowej, tj wyciągu za wskazany w wezwaniu okres, której nadesłania odmówił skarżący – właśnie z uwagi na rozmiar 250 stron wskazuje na dokonywanie szeregu operacji bankowych i płatności. Skarżący nie wyjaśnił, czemu nie chce uwzględnić w tych operacjach właśnie tego jedynego kosztu działalności gospodarczej, tj kosztów sądowych. Skarżący nie wskazał nawet, jakie to przeszkody uniemożliwiają mu wygospodarowanie z kwoty kilkunastu tysięcy "prywatnego" dochodu, którymi dysponuje co miesiąc, kwoty należnej z tytułu kosztów postępowania: przecież wydatki na paliwo w wys 3 tys zł nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami z tytułu kosztów sądowych. Uwzględniając wysokie koszty eksploatacyjne pojazdów strony (wymienionych w części historycznej), brak podstaw do zaakceptowania poglądu, ze koszty te należy pokryć przed należnościami publicznoprawnymi. Czemu "potrzeby" [...] czy [...] należy uznać za ważniejsze od kosztów sądowych?
Dlatego też referendarz sądowy, wobec nierozstrzygnięcia tej logicznej sprzeczności przez stronę, uznał, że nie została wykazana sytuacja strony umożliwiająca przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym i - na podstawie art. 243 § 1 u.p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a. - postanowił jak w sentencji.