Uzasadnienie
M. S. – dalej jako "Skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2012, poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, str. 295 oraz postanowienia WSA w Lublinie z dnia 5 października 2010r., II SA/Lu 724/10 oraz z dnia 13 września 2010r., II SA/Lu 494/10).
W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. Decyzje te zawierają jedynie negatywną ocenę wniosku o umorzenie ległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. W szczególności zaś nie nakładają na Skarżącego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmieniają wysokości powstałego wcześniej zobowiązania.
Z tych względów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.