Uzasadnienie
Skarżąca – H. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek z dnia 28 kwietnia 2015 r. (data nadania) o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 25 marca 2015 r. o sygn. akt III SA/Wa 1437/14. Wraz z wnioskiem Skarżąca zwróciła się o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku WSA w Warszawie.
W osnowie wniosku Skarżąca wskazała, że była przekonana, iż skoro nie uczestniczyła w rozprawie i nie znała treści sentencji wyroku, zostanie jej ona przesłana. Ponieważ pomimo upływu miesiąca od dnia rozprawy Skarżąca nie otrzymała żadnej informacji, telefonicznie dowiedziała się w siedzibie Sądu, w dniu 23 kwietnia 2014 r., o wyniku sprawy. W opinii Skarżącej źle zinterpretowała ona zapis pouczenia, zawartego na zawiadomieniu o rozprawie. W związku z powyższym Skarżąca zwraca się o przywrócenie przedmiotowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy odnotować, że wniosek Skarżącej został wniesiony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, należy uznać bowiem, że dopiero w dniu 23 kwietnia 2015 r. Skarżąca uzyskała pełną wiedzę o wyniku jej sprawy. Przy wniosku o przywrócenie terminu Skarżąca wniosła także o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku Sądu, zatem Skarżąca, jednocześnie z wnioskiem, dokonała czynności, której nie dokonała w przewidzianym terminie. Daje to Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Wskazać należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKN 273/99).
Jednocześnie, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak winy w uchybieniu terminu zaistnieje co do zasady wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując - własnym bądź innych - zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1998 r. o sygn. akt IV SA 1153/96). Do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć można zatem np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Niewielkie nawet niedbalstwo wyklucza natomiast możliwość uwzględnienia żądania o przywrócenie uchybionego terminu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż z okoliczności przedstawionych przez Skarżącą nie wynika, aby w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające brak jej winy w uchybieniu przedmiotowego terminu takie jak np. przerwa w komunikacji, nagła chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Co prawda Skarżąca podnosi, że źle zinterpretowała zapis pouczenia, zawartego na zawiadomieniu o rozprawie, co jej zdaniem uzasadnia konieczność przywrócenia przedmiotowego terminu, jednakże w ocenie Sądu okoliczność ta nie może być uznana za pozytywną przesłankę do przywrócenia terminu, świadczy bowiem o co najmniej lekkim niedbalstwie Skarżącej.
W ocenie Sądu, uwzględniając zatem całokształt przedstawionych przez Skarżącą okoliczności, nie sposób uznać, że dołożyła ona staranności, która winna przemawiać za uznaniem braku jej winy w niedotrzymaniu terminu. Wskazywane powody uchybienia terminowi do wniesienia skargi świadczą, co Sąd stwierdził powyżej, o co najmniej lekkim niedbalstwie Skarżącej. Dopuszczenie się zaś przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw, w świetle powołanych na wstępie postanowienia uwag, wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.