Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1452/13 uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z [...] kwietnia 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.
Minister Finansów pismem z dnia 6 lipca 2016 r. zwrócił się o sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji wyroku z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1452/13 poprzez zastąpienie nazwiska jednego ze skarżących "Z." słowem "Z.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 159 i art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).
Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż jedną z osób wnoszących skargę w niniejszej sprawie jest M.Z. Przy sporządzaniu sentencji wydanego wyroku doszło do omyłkowego oznaczenia strony skarżącej poprzez wpisanie słowa "Z." zamiast "Z.". Powyższe błędne oznaczenie strony skarżącej powstało wskutek omyłkowego zastąpienia litery "a" literą "i".
Tym samym należy stwierdzić, że w sentencji wyroku wystąpiła oczywista omyłka pisarska, w związku z czym zasadne było jej sprostowanie.
W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.