Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF H.C. (dalej - "Skarżąca" lub "Wnioskodawczyni") wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wskazała, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Ma 81 lat. Jej jedynym źródłem przychodu jest emerytura w wysokości 1.648,49 zł brutto. Skarżąca jest przewlekle chora i ponosi duże koszty związane z leczeniem. Jej miesięczne wydatki wynoszą: czynsz za mieszkanie w wysokości 708 zł (TBS), energia elektryczna 43 zł, gaz 43 zł. Na życie pozostaje jej 400 zł.
Do wniosku Skarżąca załączyła decyzję o waloryzacji emerytury, zaświadczenie o stanie zdrowia, fakturę za leki, dokumenty potwierdzające wysokość opłat za mieszkanie i media.
W odpowiedzi na wezwanie Referendarza sądowego Wnioskodawczyni nadesłała roczne obliczenie podatku przez organ rentowy PIT-40A i wyjaśniła, iż nie posiada rachunków bankowych. Oświadczyła również, że koszty wynagrodzenia pełnomocnika (symboliczne) ponosi jej syn.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej Skarżącej oraz jej zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych.
Zauważyć należy, iż na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 1.219 zł.
Z kolei z oświadczeń Skarżącej wynika, że jej jedynym źródłem dochodu jest emerytura w wysokości ok. 1600 zł brutto. Po odliczeniu niezbędnych wydatków na leki, opłaty za mieszkanie i media Skarżąca dysponuje kwotą 400 zł na miesięczne utrzymanie. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności.
Zdaniem Referendarza sądowego, zestawienie wysokości dochodu, którym dysponuje Skarżąca na zaspokojenie potrzeb życiowych z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby prowadzi do wniosku, że nie jest ona w stanie z posiadanych środków pieniężnych ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.