Uzasadnienie
W skardze na powołane w sentencji postanowienie Ministra Finansów, skarżący – R.G. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z 17 czerwca 2015 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej.
W odpowiedzi skarżący złożył formularz PPF, nie wskazał jednak zakresu pomocy, o którą wnioskuje. Skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, [...] -letnim synem, [...] -letnią córką oraz dorosłą córką i [...] wnucząt. Skarżący wskazał, że jedyny dochód rodziny stanowi prowadzona przez niego działalność gospodarcza, z tytułu której uzyskuje dochód miesięczny w wysokości 6.000 zł.
Pismem z 7 lipca 2015 r. skarżący został wezwany do wskazania zakresu wniosku oraz na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – P.p.s.a.) do nadesłania dokumentów oraz złożenia dodatkowych oświadczeń dotyczących sytuacji finansowej jego rodziny.
Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2015 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Skarżący w piśmie z 20 lipca 2015 r. wskazał, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego. Do dnia dzisiejszego skarżący nie odpowiedział natomiast na wezwanie referendarza sądowego w części dotyczącej uzupełnienia oświadczeń zawartych w formularzu PPF oraz nadesłania dokumentów dotyczących sytuacji finansowej skarżącego.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – P.p.s.a.), stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W związku z powyższym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.
Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącego, referendarz sądowy, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżący nie wywiązał się.
Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy.
Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).
Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.