Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu S. M. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został T. B.. Wyrokiem z 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Postanowieniem z 19 kwietnia 2016 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji. Odpis wspomnianego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 7 lipca 2016 r. W piśmie z 8 sierpnia 2016 r. pełnomocnik poinformował, iż nie stwierdził podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przedłożył jednocześnie sporządzoną przez siebie opinię i dowód jej przekazania Skarżącemu. Wniósł także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania w II instancji doszło bowiem już po wejściu w życie tego rozporządzenia, czyli po 1 stycznia 2016 r. (zob. § 22 rozporządzenia).
W tej sytuacji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie w wysokości 120 zł.
Przepis § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia określa bowiem maksymalną wysokość opłaty, jaką przyznać można za taką opinię w sytuacji, gdy sporządził ją adwokat, który – tak jak w niniejszej sprawie – prowadził sprawę również w I instancji. Opłata ta wynosi mianowicie 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 rozporządzenia, przy czym w niniejszej sprawie opłata maksymalna nie może wynieść mniej niż 240 zł, co wynika z zastrzeżenia zawartego w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna, gdyż zaskarżoną do Sądu decyzją wymierzono Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 3 zł.
Z powyższego wynika zatem, że wynagrodzenie w maksymalnej wysokości, które w tej sprawie pełnomocnik może otrzymać wyniesie 240 zł. Wynagrodzenie w takiej właśnie wysokości można jednak przyznać, gdy uzasadnia to stopień zawiłości sprawy, nakład pracy adwokata oraz wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Stanowi o tym § 4 ust. 2 rozporządzenia, który wprowadza wyjątek od zasady przewidzianej w ust. 1, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4.
Analizując stopień aktywności pełnomocnika oraz podjęte przezeń czynności (w tym sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej) referendarz sądowy nie znalazł podstaw do ustalenia w niniejszej sprawie opłaty w wysokości wyższej niż określona z uwzględnieniem reguły wyrażonej w § 4 ust. 1 rozporządzenia, tj. 120 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.