Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 837/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.I. (zwanego dalej "Skarżącym") na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2007 r., w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wyrok ten zakończył postępowanie w ww. sprawie i stał się prawomocny od dnia 21 grudnia 2007 r.
Następnie, pismem z dnia 28 maja 2008 r. skarżący wniósł do Sądu skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem. W skardze tej wskazał jako podstawę wznowienia postępowania sądowego art. 270, art. 271 pkt 2, art. 273 § 1 pkt. 2, art. 274, art. 277 - 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "ppsa"). Powołując się na powyższe podstawy prawne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i ponowne rozpoznanie skargi wniesionej 27 lutego 2007 r.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że tytuły wykonawcze z dnia [...] czerwca 2006 r. wystawione przez Wójta Gminy Z. nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 26², art. 27⁴ § 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej powoływanej jako "u.p.e.a.". oraz art. 76⁴ § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej "K.p.a.") i art. 252 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.; zwanej w skrócie "KC"), tym samym nie stanowiły podstawy do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Kolejno skarżący podniósł, iż wszystkie decyzje i postanowienia wydane w sprawie jego zobowiązania podatkowego przez Wójta Gminy Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., Dyrektora Izby Skarbowej we W., Ministra Finansów, zostały sporządzone na podstawie sfałszowanych danych ewidencyjnych dotyczących jego nieruchomości gruntowych i budynków. W związku z powyższym zostały wniesione do organów ścigania zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przeciw wiarygodności dokumentów.
Ponadto Skarżący podniósł, iż nie był w sprawie należycie reprezentowany, gdyż utracił zdolność do finansowania kosztów sądowych, a na skutek jego wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd odmówił mu ustanowienia radcy prawnego (adwokata) z urzędu.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wskazał, iż podstawą prawną wznowienia postępowania sądowego jest tylko art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Pełnomocnik cofnął natomiast wniosek o uznanie za podstawę wznowienia art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wskazujący jako podstawę wznowienia fakt wydania orzeczenia w wyniku przestępstwa. Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący dowiedział się o możliwości wniesienia skargi na przełomie marca i kwietnia 2008 r. a złożył ją 28 maja 2008 r. Mając to na uwadze pełnomocnik wniósł o wznowienie postępowania oraz zmianę pierwotnego wyroku i uchylenie postanowienia Ministra Finansów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Wobec wycofania się pełnomocnika z podstawy prawnej wznowienia, o której mowa w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało rozpoznać przesłankę wznowienia o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. której istnienie dowodził skarżący i pełnomocnik a mianowicie, że strona nie była należycie reprezentowana.
Na wstępie jednak należy zauważyć, iż skarga o wznowienie postępowania sądowego została obwarowana wieloma warunkami formalnymi, od spełnienia których zależy jej rozpoznanie. Warunki te zostały wymienione w art 279 p.p.s.a., który nakazuje, aby skarga o wznowienie postępowania zawierała oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Strona wskazała jako podstawę wznowienia postępowania sądowego art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Z kolei art. 277 p.p.s.a stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zatem kluczową kwestią jest dochowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, iż skarżący otrzymał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 837/07 w dniu 21 listopada 2007 r. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 21 grudnia 2007 r. Ponieważ skargę o wznowienie można wnieść od wyroku prawomocnego, zatem trzymiesięczny termin, zdaniem Sądu, należało liczyć od dnia 21 grudnia 2007 r., w przypadku powoływania się na brak należytej reprezentacji. Mając powyższe na uwadze, termin do wniesienia skargi o wznowienie upłynął w dniu 21 marca 2008 r., natomiast skarga o wznowienie postępowania została nadana 28 maja 2008 r. Z zestawienia tych dat wynika, że termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania został przekroczony.
Należy też zauważyć, iż na bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego nie miało wpływu toczące się postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Żaden przepis nie stanowi o zawieszeniu biegu terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego, w przypadku ubiegania się o prawo pomocy. W związku z czym termin ten biegł nieprzerwanie bez względu na złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia skargi o wznowienie, zgodnie z art. 281 p.p.s.a., zobowiązany był odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.