Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Celnej w K. wystawił przeciwko D. L. (dalej: "Skarżący," "Strona") tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r. obejmujący należność z tytułu niezapłaconego podatku akcyzowego za sierpień 2008 rok. Podstawą prawną dochodzenia należności jest ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] marca 2013 r.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego poborca skarbowy doręczył Skarżącemu w dniu 18 czerwca 2013 r. odpis tytułu wykonawczego, a następnie sporządził protokół o stanie majątkowym, z którego wynikało, iż Zobowiązany prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą – A. D. L. Z. ul. [...] Szkoła nurkowania, posiada rachunek bankowy w [...], a jako działalność gospodarczą zakończoną przez Zobowiązanego wskazano - "FHU D. L. upadłość 2011". W dniach 18 czerwca 2013 r. i 1 lipca 2013 r. dokonano pobrania kwoty w wysokości 200 zł.
Pismem z dnia 10 lipca 2013 r. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wydanym w sprawie sygn. [...] Sąd Rejonowy w G. ogłosił upadłość Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa D. L.. Sąd Rejonowy w G. w dniu 24 lutego 2012 r. stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego i umorzył w całości niezaspokojone w postępowaniu upadłościowym zobowiązania upadłego. Zdaniem Zobowiązanego, w postępowaniu upadłościowym powinny uczestniczyć wszelkie zobowiązania upadłego wynikające ze stanów faktycznych powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości, tj. przed 17 stycznia 2011 r. W tym stanie rzeczy na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu dochodzone zobowiązanie, wynikające z decyzji dotyczącej stanu faktycznego z sierpnia 2008 r. powinno być umorzone.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego do tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2013r. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Skarżący na powyższe postanowienie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Dyrektor Izby Celnej w K. pismem z dnia 23 października 2013 r. w związku ze zbiegiem egzekucji do rachunku bankowego przekazał akta przedmiotowej sprawy do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. celem prowadzenia łącznej egzekucji.
Skarżący pismem z dnia 7 listopada 2013r. zwrócił się z prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o niepodejmowanie czynności egzekucyjnych z uwagi na fakt, iż kwestia zasadności wystawienia tytułu wykonawczego będzie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i do tego momentu zasadnym będzie wniosek o niepodejmowanie czynności egzekucyjnych, które mogą narazić Skarżącego na szkodę.
Dyrektor Izby Celnej w K. pismem z dnia 4 grudnia 2013 r., wezwał Stronę o sprecyzowanie złożonego wniosku, na które Zobowiązany pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. udzielił odpowiedzi, z której wynikało, iż pismo z dnia 7 listopada 2013r. należy potraktować jako złożony w trybie art. 23 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r. poz. 1619 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do momentu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sprawy sygn. akt I SA/Gl 1426/13.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. do tytułu wykonawczego nr [...].
Skarżący w zażaleniu z dnia 30 stycznia 2013 r. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 23 § 6 u.p.e.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, oraz naruszenie art. 6, 7, 8, 9 i 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a.") poprzez prowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem zasad ogólnych wynikających z tych przepisów.
Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Minister wskazał, że materialno-prawną podstawę do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 23 u.p.e.a., którego celem jest w istocie rzeczy możliwość uwzględnienia w ramach postępowania nadzorczego, wyodrębnionego w postępowaniu egzekucyjnym, indywidualnych okoliczności, uzasadniających czasowe zaprzestanie prowadzenia egzekucji, stanowiące odstępstwo od zasady możliwie najszybszego wykonania zobowiązania. Minister wskazał przy tym na fakt, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych zależy od uznania administracyjnego organu nadzoru.
Według Ministra za szczególne przypadki uznaje się takie, które są niezależne od sposobu postępowania zobowiązanego (np. klęski żywiołowe lub wypadki losowe). Instytucja wstrzymania postępowania egzekucyjnego ma zastosowanie wówczas jeżeli organ nadzoru rozpoznający sprawę stwierdzi wystąpienie przypadków mieszczących się w hipotezie normy i że będzie mógł zastosować instytucję uznania. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadającej użytemu pojęciu, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego.
W ocenie Ministra w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka do wstrzymania postępowania egzekucyjnego związana z nieprawidłowością prowadzonego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zabrzu.
Organ odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż sytuacja w jakiej się znajduje stanowi szczególny przypadek uzasadniający wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z uwagi na kontrowersyjne zagadnienie prawne związane z zasadnością lub jej brakiem subsumcji, na mocy art. 369 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze zaległości podatkowych wyjaśnił, że powyższa sytuacja nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku pretendującego do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Ponadto, zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/GI 1426/13, organ egzekucyjny, za aprobatą organu nadzoru, prawidłowo uznał, że zobowiązanie określone w decyzji wydanej po zakończeniu postępowania upadłościowego, mimo iż dotyczy zdarzenia zaistniałego w sierpniu 2008 r., nie jest objęte dyspozycją art. 369 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.
Wobec powyższego Minister stwierdził, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność związana z umorzeniem zaległości objętych zakończonym postępowaniem upadłościowym nie mogła stanowić wystarczającej podstawy do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, bowiem tego rodzaju okoliczności nie można przypisać charakteru szczególnie uzasadnionego przypadku.
Reasumując Minister stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" wymagana do wstrzymania postępowania egzekucyjnego jak również nie stwierdzono w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. naruszenia zasad postępowania administracyjnego z art. 6, 7, 8, 9 i 12 § 1 K.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, i na podstawie art. 23 § 6 u.p.e.a. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do momentu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/GI 1426/13.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 23 § 6 u.p.e.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego polegającego na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku wymagana do wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.).
W świetle akt sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego doprowadziła Sąd do przekonania, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nie naruszają przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień powodujących obowiązek wycofania z obrotu prawnego zaskarżonych aktów administracyjnych.
Podnieść na wstępie należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o przepis art. 23 § 6 u.p.e.a. W myśl art. 1a pkt 16 u.p.e.a., przez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego rozumie się wstrzymanie wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych, oraz niepodejmowanie nowych środków egzekucyjnych. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych oznacza z kolei wstrzymanie wykonania wszystkich lub części zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powodują uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 1a pkt 15 u.p.e.a.).
Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych mają charakter tymczasowy – trwają nie dłużej niż do ustania przyczyny wstrzymania. Podkreślenia wymaga, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych nie wyklucza dokonywania nowych czynności egzekucyjnych. Natomiast skutkiem wstrzymania postępowania egzekucyjnego jest zarówno niedopuszczalność dokonywania nowych czynności w ramach wykonywania już zastosowanego środka egzekucyjnego, jak i niedopuszczalność stosowania nowych środków egzekucyjnych.
Wskazać należy, że w myśl art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. W ramach tych kompetencji organ nadzoru jest: 1) organem odwoławczym od postanowień organu egzekucyjnego, 2) organem sprawującym kontrolę przestrzegania w toku czynności egzekucyjnych przepisów ustawy przez wierzycieli i nadzorowane organy egzekucyjne (art. 23 § 4 u.p.e.a.). W tym ostatnim przypadku oznacza to przeprowadzanie z urzędu czynności kontrolnych w nadzorowanym organie egzekucyjnym oraz możliwość ingerowania w działalność jednostki nadzorowanej. W ramach prowadzonych czynności kontrolnych organ w wyjątkowych sytuacjach może wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne w oparciu o przesłanki, o których mowa w art. 23 § 6 u.p.e.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem organy sprawujące nadzór nad egzekucją administracyjną, tj. organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji, mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ, z zastrzeżeniem § 7 (zastrzeżenie to nie ma znaczenia w niniejszej sprawie).
Uprawnienie przysługujące organowi nadzoru do wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez nadzorowany organ egzekucyjny mogą być wykorzystane wyłącznie w ramach tego nadzoru, tj. kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego, w wypadkach szczególnie uzasadnionych.
Tryb przewidziany w art. 23 § 6 i § 7 u.p.e.a. nie przysługuje zobowiązanemu. Zobowiązanemu kwestionującemu działania organu egzekucyjnego przysługują środki określone w u.p.e.a., tj. m.in. skarga na czynności egzekucyjne lub skarga na przewlekłość postępowania (art. 54 § 1 u.p.e.a.).
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2000r., sygn. akt III SA 1419/99, z istoty tego przepisu wynika, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu nadzoru i ogranicza się do szczególnie uzasadnionych wypadków. Pamiętać przy tym należy, że u.p.e.a. nie zna instytucji "wstrzymania" tego postępowania na wniosek dłużnika (zobowiązanego). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 października 1999r., sygn. akt III SA 7798/98 stwierdził, że uprawnienia "wstrzymania czynności egzekucyjnych" wynikające z art. 23 u.p.e.a. przysługują organowi sprawującemu nadzór nad organem egzekucyjnym. Mogą być one wykorzystywane wyłącznie w ramach tego nadzoru – kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego – w wypadkach szczególnie uzasadnionych.
Również w wyroku z 19 maja 2011r., sygn. akt II FSK 2172/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) przysługujące organowi nadzoru uprawnienia do wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego mogą być wykorzystane wyłącznie w ramach tego nadzoru, to jest kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego. Podkreślić należy, że u.p.e.a. nie zna instytucji wstrzymania tego postępowania na wniosek dłużnika. Cytowany przepis nie daje więc dłużnikowi poddanemu egzekucji żadnych bezpośrednich uprawnień do występowania na jego podstawie o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego. Wniosek dłużnika mógłby co najwyżej zainicjować przeprowadzenie czynności kontrolnych w nadzorowanym organie, które mogłyby ewentualnie skutkować, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymaniem w ramach nadzoru czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego." (por. też wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010r., II FSK 472/10, LEX 596470; z 8 kwietnia 2009r. II FSK 1925/07, LEX 532583; dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepis art. 23 § 6 u.p.e.a. nie daje zatem żadnych bezpośrednich uprawnień dłużnikowi poddanemu egzekucji. W konsekwencji wniosek zobowiązanego do organu nadzoru o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego może jedynie stanowić impuls do podjęcia przez ten organ czynności nadzorczych z urzędu.
Celem tego przepisu jest możliwość uwzględnienia, w toku postępowania egzekucyjnego, zaistniałych indywidualnych okoliczności, uzasadniających czasowe zaprzestanie prowadzenia egzekucji, stanowiące odstępstwo od zasady możliwie najszybszego wykonania zobowiązania, co uzasadnione jest chociażby z uwagi na koszty postępowania egzekucyjnego.
Wskazać ponadto należy, że ustawodawca w żaden sposób nie określił, jakiego rodzaju przypadki uznał za "szczególnie uzasadnione" w rozumieniu art. 23 § 6 u.p.e.a., ocenę w tym względzie pozostawiając organom orzekającym w konkretnej sprawie.
W ocenie Sądu, w związku z tym, że zwrot "szczególnie uzasadnione przypadki" jest zwrotem niedookreślonym, dokonując jego interpretacji na gruncie konkretnej sprawy należy mieć na uwadze zarówno cel egzekucji administracyjnej, jak i fakt, że instytucja wstrzymania na czas określony czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego jest środkiem wykonywania nadzoru nad egzekucją administracyjną. Należy mieć zatem na względzie, że doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków jest istotne zarówno z powodu efektywnego doprowadzenia do przestrzegania prawa w konkretnej sytuacji, jak i ze względu na wdrażanie obywateli do wykonywania ciążących na nich obowiązków.
W związku z tym okoliczności uzasadniające wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie przepisu art. 23 § 6 u.p.e.a. muszą mieć charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że powinny odbiegać od występujących powszechnie. Sąd podziela w tym zakresie argumentację Dyrektora Izby Skarbowej, który odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2005r. sygn. akt III SA/Wa 2118/05. Jak stwierdzono w tym wyroku, "szczególny" w rozumieniu potocznym oznacza "odznaczający się czymś osobliwym, zwracający czymś uwagę; niezwykły, wyjątkowy, specjalny, nieprzeciętny" (Uniwersalny słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003; t. IV, s. 638). "Wyjątkowość" ("szczególność") jest więc istotną cechą zdarzeń (okoliczności) uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Za "szczególnie uzasadnione przypadki", należy zatem uznać jedynie sytuacje spowodowane czynnikami zewnętrznymi, na których powstanie zobowiązany nie miał wpływu, niezależnie od sposobu ich powstania, mające charakter losowy i zaistniałe w toku postępowania egzekucyjnego.
Okoliczności te winny mieć charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że powinny odbiegać od występujących powszechnie. Przede wszystkim za takie przypadki należałoby uznać zaistniałe w toku postępowania egzekucyjnego wypadki losowe, a także stwierdzone przez organ nadzoru nieprawidłowości podjętych czynności egzekucyjnych lub naruszenia prawa w toku postępowania egzekucyjnego.
Nadto, wskazać trzeba, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych, o których mowa w art. 23 § 6 u.p.e.a. opiera się na uznaniu administracyjnym, co oznacza, iż organ może, ale nie musi, wstrzymać czynności egzekucyjne. Dysponuje pewnym zakresem swobody w odniesieniu zarówno do pojęcia w nim użytego, jak i oceny sytuacji faktycznej. Jeżeli stwierdzi wystąpienie przypadków mieszczących się w hipotezie tej normy, będzie mógł zastosować uznanie. To zaś oznacza, że organ – po uprzednim ustaleniu, iż zachodzą ku temu powody – może, ale nie musi, wstrzymać czynności egzekucyjne (postępowanie egzekucyjne), a sąd kontrolując takie orzeczenie nie jest władny nakazać organowi podjęcia rozstrzygnięcia o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych (postępowania egzekucyjnego). Organ nadzorujący egzekucję ma więc prawo wyboru treści rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy uzna, że wystąpił w sprawie "szczególnie uzasadniony przypadek", w przeciwnym razie nie będzie dysponował takim wyborem, a jego rozstrzygnięcie będzie miało charakter związany.
Innymi słowy, w sytuacji kiedy organ stwierdzi, że w sprawie brak "szczególnie uzasadnionego przypadku", przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania. Dopiero stwierdzenie przez organ zaistnienia powyższej przesłanki powoduje konieczność rozważenia, czy należy wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne.
W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że wskazane przez Skarżącego okoliczności nie miały charakteru "szczególnie uzasadnionego przypadku". Rozstrzygnięcie inne niż odmowa wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie mogło więc być podjęte.
Skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, wskazywał na toczące się przed WSA w Gliwicach postępowanie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] września 2013 r. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Ograny wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wyjaśniły powyższą kwestię. Przede wszystkim wskazano, że sam fakt skierowania skargi do WSA nie stanowi o zajściu okoliczności o szczególnym charakterze. Organy zauważyły ponadto, że WSA w Gliwicach wyrokiem sygn. akt I SA/GI 1426/13 oddalił skargę Skarżącego na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odnosząc się w wyroku do kwestii dopuszczalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r., obejmującego podatek akcyzowy za sierpień 2008, w sytuacji gdy umorzone zostały zaległości w zakończonym postępowaniu upadłościowym prowadzonym wobec Strony, nie znalazł przesłanek do umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Badając legalność prowadzonego postępowania egzekucyjnego na dzień wydania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, Sąd podkreślił, iż egzekucja prowadzona była na podstawie pozostającej w obrocie prawnym decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] marca 2013r., od której Skarżący nie tylko nie wniósł odwołania, ale także nie zainicjował postępowania zmierzającego do wzruszenia tej decyzji w trybie nadzwyczajnym.
Minister zauważył, że powyższa decyzja była wydana po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia [...] lutego 2012r. o zakończeniu postępowania upadłościowego i niewątpliwie dotyczyła ona zobowiązania podatkowego powstałego w związku ze zdarzeniem zaistniałym wcześniej. Przy czym, jak wskazał Sąd, żaden przepis prawa nie zakazuje wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego oraz zakończenia go decyzją wymiarową wobec podatnika, który uzyskał orzeczenie wydane na podstawie art. 306 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Zakaz taki nie obowiązuje także w odniesieniu do wszczęcia i prowadzenia postępowania zmierzającego do przymusowego wykonania decyzji w opisanych wyżej okolicznościach.
Ponadto, zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/GI 1426/13, organ egzekucyjny, za aprobatą organu nadzoru, prawidłowo uznał, że zobowiązanie określone w decyzji wydanej po zakończeniu postępowania upadłościowego, mimo iż dotyczy zdarzenia zaistniałego w sierpniu 2008r., nie jest objęte dyspozycją art. 369 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, iż organy prawidłowo uznały, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" wymagana do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Również toczące się przed NSA postępowanie ze skargi kasacyjnej pozostaje bez wpływu na zasadność wstrzymania postępowania egzekucyjnego. A zatem zarzut powyższy należało uznać za niezasadny.
Zdaniem Sądu, organy nadzoru prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, a postępowanie swoje przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami k.p.a. W zaskarżonym postanowieniu Minister Finansów przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, a także wyczerpująco wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz przepisy prawa stanowiące jego podstawę prawną.
Reasumując, Sąd w całości podzielił ocenę organów orzekających, że okoliczności podnoszone przez Skarżącego, a mające przemawiać za wstrzymaniem postępowania egzekucyjnego, nie uzasadniały zastosowania tej instytucji. Kierowały się przy tym prawidłową wykładnią zastosowanego w art. 23 § 6 u.p.e.a. nieostrego sformułowania, jakim jest wyrażenie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach".
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.