Uzasadnienie
Wójt Gminy D. ("Organ I instancji", "Wójt"), decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., ustalił R.W. ("Skarżący", "Strona") wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019 w kwocie 498 zł. Organ I instancji ustalił, że powierzchnia przeliczeniowa gruntów podlegających opodatkowaniu, a należących do Skarżącego, wynosi 3, 6641 ha. Stawka podatku wynosiła 135, 90 zł za hektar, w związku z czym kwota podatku po zaokrągleniu wyniosła 498 zł.
Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym wniósł o "odstąpienie" lub "całkowite anulowanie" decyzji. Jednocześnie zarzucił, że wydana decyzja jest niezgodna z art. 21 Konstytucji RP, a także z Powszechną Deklaracją Praw Człowieka i Europejską Konwencją Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Podkreślił, że podstawowymi prawami Deklaracji i Konwencji jest prawo do wolności człowieka oraz prawo do posiadania i ochrony własności.
Samorządowe Kolegium w C., postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., wezwało Skarżącego do usunięcia braku odwołania poprzez wskazanie zarzutów przeciw decyzji Wójta, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających żądanie.
Pismem z dnia 31 marca 2019 r. Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i doprecyzował, że - w jego ocenie - nakładanie jakichkolwiek zobowiązań pieniężnych na cudzą własność jest naruszeniem prawa własności i jest sprzeczne z zasadą ochrony prawa własności wynikającą z art. 21 Konstytucji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. ("Organ II instancji", "SKO") decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta. W uzasadnieniu SKO wskazało, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości sklasyfikowanych jako użytki rolne, w związku z czym jest podatnikiem podatku rolnego. Obowiązek zapłaty tego podatku nie jest sprzeczny z jakimkolwiek przepisem Konstytucji ani innych aktów prawa. SKO wskazało, że Skarżący jest właścicielem działki o powierzchni 19,1 245 ha o następującej klasyfikacji gruntów:
- - pow. 11,4325 ha - grunty zadrzewione i zakrzewione (LzIV),
- - pow. 5.9836 ha - łąki trwałe (ŁIV),
- - pow. 1,0848 - łąki trwałe (ŁV),
- - pow. 0,1120 - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr-ŁIV)
- - pow. 0,1423 - grunty pod rowami (W-ŁV)
- - pow. 0,3693 - grunty pod rowami (W-ŁIV)
Grunty zadrzewione i zakrzewione o powierzchni 11, 4325 ha (LzlV) nie podlegały opodatkowaniu, natomiast pozostałe grunty o powierzchni 7, 6920 ha zostały przeliczone i łącznie wyniosły 3, 6641 ha przeliczeniowych. Stawka podatku została wyliczona na kwotę 135, 90 zł. SKO wskazało, że Organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019.
Skarżący złożył skargę na decyzję SKO. Ponownie wniósł o odstąpienie od ww. decyzji lub całkowite anulowanie jej anulowanie. Podniósł, że decyzja SKO jest niezgodna z art. 21, art. 31 oraz art. 64 Konstytucji. Dodatkowo, zdaniem Strony, decyzja SKO jest niezgodna z Powszechną Deklaracją Praw Człowieka oraz z Europejską Konwencją Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Skarżący podniósł, że w pismach Wójta Gminy D. z dnia 25 lutego 2019 r. oraz SKO w C. z dnia 15 marca 2019 r. oraz z dnia 26 kwietnia 2019 r. nie znalazł ani jednego zdania odnoszącego się do istoty odwołania, czyli do niezgodności decyzji Wójta z art. 21 Konstytucji RP oraz bezprawnego i nieuzasadnionego czerpania korzyści z cudzej własności. Ten wątek w ww. pismach został, według Strony, przemilczany, natomiast przytaczane były inne, zdaniem Skarżącego zastępcze, obszerne, nieistotne wątki, artykuły, paragrafy i "miałkie wywody niemające bezpośredniego związku z treścią i istotą odwołania.".
Zdaniem Skarżącego w art. 84 Konstytucji RP Ustawodawca w żaden sposób "każdemu" obligatoryjnie i bezwarunkowo nie nakazuje ani nie nakłada na niego bezwzględnej konieczności i obowiązku ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, tak, jak zostało to błędnie wywnioskowane, a następnie ujęte w decyzji SKO.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga okazała się oczywiście niezasadna.
Skarżący nie zaprezentował w skardze żadnego rzeczowego zarzutu względem wydanych decyzji. Za taki zarzut nie może być przecież uznane twierdzenie, że decyzja narusza konstytucyjnie chronione prawo własności, określone w art. 21, art. 31 oraz 64 Konstytucji. Istotą obowiązku podatkowego jest bowiem to, że wierzyciel podatkowy ma roszczenie o zapłatę przez podatnika podatku z jego własnego majątku. O ile tak rozumieć naruszenie prawa własności Skarżącego, to rzeczywiście wydanie decyzji podatkowej i egzekwowanie jej narusza własność, ale – powtórzyć należy – takie ograniczenie własności jest istotą każdego podatku, w każdym kraju i każdym czasie, zaś prawo własności nie jest absolutne – jego ograniczenie może wynikać z aktów rangi ustawy. Skarżący formułując swoją skargę twierdzi de facto, że podatki są sprzeczne z Konstytucją. Twierdzenie to jest tak wadliwe i nietrafne, że nie należy mu poświęcać zbyt wiele polemicznych uwag.
Nakładanie podatków nie narusza także aktów prawa międzynarodowego, które Skarżący wymienił w skardze.
Skarżący, jak wynika z akt sprawy, jest właścicielem opodatkowanych gruntów rolnych o powierzchni 3, 6641 ha przeliczeniowego. Działka ma numer ewidencyjny [...], obręb [...]. Dane przyjęte dla opodatkowania gruntów pochodzą z ewidencji gruntów i budynków, która ma wiążący charakter zarówno na podstawie art. 1 ustawy i podatku rolnym, jak i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stawka podatku wynosi, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, równowartość 2, 5 q żyta. Z komunikatu Prezesa GUS z 18 października 2018 r. wynika, że średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok 2019, za który wymierzono podatek, wynosiła 54, 36 zł. Stąd prawidłowa była wysokość podatku wskazana w decyzji, czyli 498 zł (2, 5 x 54, 36 zł x 3, 6641).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.