Uzasadnienie
Spółka S. GmbH z siedzibą w N. wnioskiem z dnia 20 czerwca 2003 r. wystąpiła do [...] Urzędu Skarbowego W. o zwrot podatku od towarów i usług w trybie określonym przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 67, poz. 690).
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. o nr [...]- na podstawie art. 169 § 4 i art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej powoływanej jako: ord. pod., pozostawił wniosek strony bez rozpatrzenia.
W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wyjaśnił, iż załączone do wniosku zaświadczenie o rejestracji podatnika podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby albo miejsca zamieszkania lub miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ww. rozporządzenia) nie zostało wystawione w języku polskim, w związku z czym organ podatkowy nie mógł zweryfikować jego treści. Skarżąca Spółka – wezwana w trybie art. 169 § 1 ord. pod. – do uzupełnienia wniosku o tłumaczenie przysięgłe na język polski przedmiotowego zaświadczenia i pouczona o skutkach wynikających z niezastosowania się do wezwania organu – nie przedstawiła żądanego dokumentu, a więc nie uzupełniła w terminie braków złożonego wniosku.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. - po rozpoznaniu odwołania strony - postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego, iż obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego tłumaczenia na język polski – tj. język urzędowy w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 27 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) – nie mogą być uznane w świetle art. 180 § 1 ord. pod. za dowód w sprawie. Jak ustalił – tłumaczenie przysięgłe przedmiotowego zaświadczenia wraz z pismem strony z dnia 15 stycznia 2004 r. wpłynęło do urzędu skarbowego w dniu 19 stycznia 2004 r., czyli już po wydaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2004 r. Strona nie złożyła równocześnie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
W dniu 10 maja 2005 r. strona - reprezentowana przez doradcę podatkowego -złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
- - przepisów prawa materialnego – § 5 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 67, poz. 690) oraz
- - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 168 § 2, art. 169 § 1 i 4 oraz art. 123 § 1 ord. pod.
Uznała za nieuzasadnione żądanie dostarczenia tłumaczenia na język polski dwujęzycznego zaświadczenia, którego jednym z języków jest już w jego "podstawowej treści" język polski. W przekonaniu strony błędne jest przyjęcie, iż przetłumaczenie na język polski pozycji zaświadczenia dotyczącej rodzaju prowadzonej działalności lub branży ma decydujące znaczenie i jest niezbędne do oceny czy dany podmiot jest podmiotem uprawnionym do otrzymania zwrotu podatku, podczas gdy decydującymi i jedynymi przesłankami do tej oceny są przesłanki zawarte w § 2 pkt 3 rozporządzenia.
W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie u podstaw sporu legło uprawnienie organów do pozostawienia, zgodnie z dyspozycją art. 169 § 4 ord. pod., bez rozpatrzenia wniosku firmy S. GmbH z siedzibą w N. o zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 73.809,57 zł za okres od stycznia do grudnia 2002 r. w związku z nieuzupełnieniem w wyznaczonym terminie braków formalnych wniosku.
Skarżąca Spółka ma siedzibę poza terytorium Polski i jest podmiotem zarejestrowanym w kraju siedziby jako podatnik podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze. Na tej podstawie – w związku z § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, wystąpiła ona o zwrot podatku od towarów i usług naliczonego przy nabyciu towarów i usług na terenie RP. Warunkiem otrzymania tego zwrotu, zgodnie z § 5 rozporządzenia, jest wystąpienie ze stosownym wnioskiem do [...] Urzędu Skarbowego W. do 30 czerwca roku następującego po roku kalendarzowym, którego wniosek dotyczy. Do wniosku - który wszczyna postępowanie w sprawie zwrotu podatku - podmiot uprawniony zobowiązany jest dołączyć oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku, a także zaświadczenie pochodzące od zagranicznego, właściwego urzędu podatkowego, wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby.
Z akt sprawy wynika, że wraz z wnioskiem o zwrot podatku VAT strona złożyła zaświadczenie o rejestracji podatnika, wystawione na sporządzonym w dwu językach (polskim i angielskim) druku załącznika nr 2 do rozporządzenia (tj. zaświadczenie o rejestracji podatnika podatku od towarów i usług oraz podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby albo miejsca zamieszkania lub miejsca prowadzenia działalności gospodarczej) przez właściwy organ podatkowy ([...]) w języku niemieckim.
Nie przesłała jednak – mimo otrzymanego wezwania organu z dnia 6 listopada 2003 r. – tłumaczenia przysięgłego na język polski przedmiotowego zaświadczenia, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności, w terminie określonym w art. 169 § 1 ord. pod., pomimo pouczenia jej przez organ podatkowy o skutkach niedokonania powyższej czynności w tym terminie.
Wobec nieprzedłożenia wymaganych dokumentów w wyznaczonym terminie (z akt sprawy wynika, że tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia zostało złożone, po terminie, bowiem strona otrzymała wezwanie organu w dniu 11 listopada 2003 r., zaś tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia w żądanym przez organ zakresie wpłynęło do Urzędu Skarbowego w dniu 19 stycznia 2004 r.) Urząd Skarbowy zobowiązany był do pozostawienia wniosku o zwrot podatku bez rozpoznania. Zgodnie z art. 169 § 1 ord. pod., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Jako że Spółka nie wnioskowała o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku, Sąd nie dopatrzył się w stanowisku organów podatkowych jakichkolwiek nieprawidłowości. Należy wskazać, że aby sprawdzić zasadność wniosku, czyli jego merytoryczną treść, muszą zostać spełnione wszystkie warunki formalne, a więc również muszą zostać załączone wszystkie wymagane dokumenty. W ocenie Sądu, fakt dokonywania ustaleń dowodowych o kluczowym dla sprawy znaczeniu w oparciu o obcojęzyczny materiał dowodowy stoi w sprzeczności z art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 ord. pod. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.). W wyroku z dnia 9 lutego 2001 r. sygn. akt III SA 2339/99 (Prz. Pod. 2001/11/63) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, w świetle art. 180 § 1 ord. pod. nie mogą być uznane za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji, który stanowi, że językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski.
Nie tylko rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, ale również cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie musi być sporządzony w języku polskim, co obliguje organy do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów.
W świetle powyższego niezłożenie stosownego tłumaczenia w wyznaczonym przez organ I instancji terminie uzasadniało pozostawienie wniosku o zwrot podatku od towarów i usług bez rozpatrzenia.
Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – § 5 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 67, poz. 690) mając na uwadze, że postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wydaje w przypadku nie wykonania w terminie polecenia organu odnośnie usunięcia braków formalnych pisma na podstawie wyłącznie przepisu ordynacji podatkowej. Wydanie tego postanowienia nie jest zwiazane z merytorycznym rozpoznaniem sprawy dlatego podniesiony zarzut jest całkowicie chybiony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 123 § 1 ord. pod. Sąd stwierdził, iż w aktach sprawy brak jest postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2004 r. wydanego w trybie art. 200 ord. pod., o którym mowa w skardze. Uchybienie to nie jest jednak na tyle istotne, aby mogło stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia. Brak ten został ponadto uzupełniony w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy na okoliczność zapoznania pełnomocnika strony z zebranym materiałem sporządził protokół zapoznania. W tym miejscu przypomnienia wymaga, iż w myśl postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd zważył, iż stronie zapewniono prawo do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postępowaniu odwoławczym, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa, a następnie w terminie wniosła skargę do sądu administracyjnego. Sąd uznał zatem, iż to naruszenie przepisów procedury nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.