Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3458/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. L. (dalej: "Skarżący") na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Pismem z dnia 26 maja 2015 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania w powyższej sprawie na podstawie art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej P.p.s.a.). W ocenie Skarżącego, środkiem dowodowym mającym istotny wpływ na wynik sprawy jest wyrok uniewinniający wydany przez Sąd Rejonowy Wydział Karny w P. z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie karnej o sygn. akt [...] utrzymany wyrokiem Sąd Okręgowy Wydział Karny w O. w dniu [...] lutego 2015 r. (doręczony w dniu 11 marca 2015 roku). W uzasadnieniu Sąd ten zauważył, iż brak jest podstaw do uznania, że faktury, którymi posłużył się Skarżący były to tzw. "puste" faktury nie odzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Co więcej, Sąd zwrócił uwagę, iż niedopełnienie obowiązku sprawdzania rzetelności źródła dostawy nie powoduje odpowiedzialności prawno-karnej. Sąd Okręgowy potwierdza w uzasadnieniu brak możliwości przypisania winy umyślnej w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego.
Skarżący wyjaśnił, że stanowisko zaprezentowane przez sąd karny w wyroku z dnia [...] lutego 2015 r. potwierdza argumentację strony w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego jak również istnienie dobrej wiary, która to jest istotnym elementem oceny istnienia prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w kwestionowanych przez Sąd jak i organy podatkowe fakturach VAT. Powyższe znajduje uzasadnienie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku NSA w Warszawie z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1422/09.
Skarżący podkreślił, iż zachowany został trzymiesięczny termin zgodnie z art. 277 P.p.s.a., liczony od dnia w którym Skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia tj. od wykrycia środków dowodowych mających wpływ na wynik sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 270 P.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w powołanej ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 – 273 powołanej ustawy.
Zachowanie ustawowych terminów z art. 277 i art. 278 P.p.s.a. warunkuje dopuszczalność oceny ustawowych przesłanek wznowienia (określonych w art. 271 – 273 P.p.s.a.), w tym przesłanki wskazanej przez Skarżącego, opartej na okolicznościach z art. 273 § 3 P.p.s.a. Jej merytoryczna ocena będzie możliwa dopiero po stwierdzeniu, że skarga została skutecznie wniesiona. Konieczna jest zatem w pierwszej kolejności ocena, czy skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego została wniesiona z zachowaniem ustawowych terminów.
Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie został uchybiony 5 letni termin określony w art. 278 P.p.s.a., co jest szczególnie istotne dla oceny dopuszczalności skargi. Przepis ten stanowi, iż po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żaden z wymienionych wyjątków. Tak określony termin jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Upływ tego terminu stanowi negatywną przesłankę wznowienia postępowania. Takie właśnie negatywne skutki upływu terminu prawa materialnego z art. 278 P.p.s.a. zaistniały w rozpatrywanej sprawie. Oceniając zachowanie tego terminu przez wnoszącego skargę o wznowienie postępowania, należało uwzględnić, iż kwestionowany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3458/08 uzyskał walor prawomocności w dniu 17 kwietnia 2009 r. W świetle powołanego art. 278 P.p.s.a. Skarżący mógł zatem domagać się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tym wyrokiem do dnia 17 kwietnia 2014 r., chyba że był pozbawiony możliwości działania lub nie był należycie reprezentowany.
Skarżący nie powołał się jednak na powyższą przesłankę, a ponadto, jak wynika z akt sprawy, Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy o sygn. III SA/Wa 3458/08 (k. nr 33 akt sądowych).
Stwierdzenie powyższej przeszkody o charakterze procesowym, wykluczało merytoryczną ocenę przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego opartej w skardze o wznowienie na okolicznościach z art. 273 § 3 P.p.s.a.
Z tych względów, skargę o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 278 w związku z art. 280 § 1 P.p.s.a należało odrzucić.