Uzasadnienie
G. Sp. z o.o. (dalej "Skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego na należnym za III kwartał 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej wskazując, że Skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała wszystkich środków zaskarżenia. W szczególności nie wniosła zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w W., o czym została pouczona w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, w której strona skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2).
Środek zaskarżenia w przypadku postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, o którym mowa w art. 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535, z późn. zm.; dalej jako "u.p.t.u."), zależy od wyboru postępowania, w ramach którego dokonywana jest weryfikacja rozliczenia. W przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia następuje w ramach czynności sprawdzających, podstawą prawną postanowienia o przedłużeniu jest nie tylko ww. przepis, ale także art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej. Ten ostatni przepis nie jest samodzielną podstawą przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, ale uzupełnia i uszczegóławia regulację art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Podobnej regulacji brak jest w odniesieniu do przedłużeniu terminu zwrotu podatku w związku z weryfikacją rozliczenia dokonywaną w ramach kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego lub też postępowania kontrolnego.
W tych przypadkach zatem, podstawą prawną przedłużenia terminu zwrotu jest wyłącznie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. i art. 216 Ordynacji podatkowej. (Por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r. I FSK 323/15 LEX nr 1772743) W tym pierwszym przypadku rzeczone postanowienie, zgodnie z dyspozycją art. 274b § 2 O.p., podlega zaskarżeniu. W pozostałych przypadkach (trybach) wydawania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku zażalenie na to postanowienie nie służy. Przy czym należy uznać, iż decydujące znaczenie co do charakteru postanowienia, o którym mowa, ma podstawa prawa wskazana przez organ wydający postanowienie i związana z nią treść pouczenia. (A. Bartosiewicz, VAT Komentarz, komentarz do art. 87, LEX 2015).
W przedmiotowej sprawie zważyć należy, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. zostało wydane na podstawie art. 274b § 1 O.p. w zw. z art. 216 § 1 O.p., tj. w trakcie czynności sprawdzających. W treści postanowienia zawarto również pouczenia o przysługującym Skarżącej środku zaskarżenia w postaci zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej.
Odnosząc powyższe rozważania do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. uznać należy, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Skarżąca przed złożeniem skargi na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W tej sytuacji natomiast skarga Skarżącej nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia