Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 maja 2010 r. "J." Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. - Skarżąca w niniejszej sprawie – wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] oddalające zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania niniejszej skargi na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Spółki wskazał, że wykonanie postępowania egzekucyjnego skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia Spółce znacznej szkody oraz spowodowałoby niemożliwe do odwrócenia skutki. Ponadto zauważył, iż jedynym wierzycielem Skarżącej jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R., zaś skala tej wierzytelności zmusiła Zarząd Spółki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Upadłość ogłoszona została w dniu [...] marca 2010 r. Według Skarżącej dalsze prowadzenie egzekucji spowoduje nieuchronne i nieodwracalne zakończenie egzystencji Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek należało oddalić.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w postępowaniu na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych Sąd nie może wstrzymać postępowania egzekucyjnego, w związku z czym wniosek Skarżącej należało potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 powołanej ustawy, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd doktryny i orzecznictwa, z którego wynika, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej jedynie w odniesieniu do aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Jeżeli chodzi o postępowanie egzekucyjne, to przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być jedynie wydane w tym postępowaniu postanowienia, na które służy zażalenie. Oznacza to, że sąd może podjąć orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tylko w odniesieniu do tych postanowień, natomiast żądanie wstrzymania czynności egzekucyjnych nie może zostać uwzględnione, ponieważ nie są one objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne - postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2005r., sygn. OZ 1592/04 (niepubl).
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się również, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 cyt. ustawy mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na Skarżącą żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego są wcześniej wystawione tytuły wykonawcze. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na skutek wniesienia zarzutów w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego.
Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.