Uzasadnienie
A.S. i J. S. – Skarżący w niniejszej sprawie złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r.
Z akt sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. A następnie decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało zawiesić.
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt I FSK 400/09 przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego budzące poważne wątpliwości zagadnienie prawne, czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 6, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie wszczęcie, prowadzenie i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W niniejszej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. została wydana i doręczona po upływie terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Jest to także jeden z głównych zarzutów stawianych przez Skarżących.
Wykładnia przepisów dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny na użytek sprawy I FSK 400/09 będzie miała wpływ także na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Zaistniała zatem przesłanka do zawieszenia postępowania, określona w art. 125 § 1 pkt. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.