Uzasadnienie
Sąd, postanowieniem z 12/03/2015 r przyznał M. W. prawo pomocy, także w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z 14/05/2015 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła rpr P. W..
Pełnomocnik z urzędu, pismem z 2/06/2015 r poinformował o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 25.11.2014 r, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz ze zwrotem kosztów korespondencji w kwocie 12,60 zł. Oświadczył, że udzielona pomoc prawna nie została w całości lub w części opłacona. Załączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr z 2012 r poz. 270 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie.
Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło i znalazło wyraz w stosowanych oświadczenia pełnomocnika z 2.06.2015 r oraz w sporządzonej "Opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej".
Referendarz sądowy wskazuje, że, mając na uwadze rodzaj sprawy (odmowa umorzenia zaległości podatkowych), w której brak jest ekonomicznie wyrażonego przedmiotem sporu, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj sporządzenie stosownej opinii oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 poz 490, dalej jako rozporządzenie), zgodnie z którym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł - powodują, że wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 180,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług.
Brak jest podstaw, w szczególności pełnomocnik z urzędu ich nie wykazał, do podniesienie wynagrodzenia pełnomocnika do kwoty 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia.
Referendarz sądowy uznaje zasadność zwrotu poniesionych przez stronę opłat pocztowych, uwiarygodnionych stosownymi kserokopiami.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit b, § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.