Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1526/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r.
Skarżący – R. B. pismem z dnia 5 lipca 2015 r. wniósł o sprostowanie uzasadnienia ww. wyroku wskazując, że firma "H. " nie istniała, zatem zasadne było wpisanie faktury korygującej 001/2010. Zdaniem Skarżącego sprawa uległa przedawnieniu, co uzasadnia sprostowanie wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki.
Możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki (np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska). Sprostowanie niedokładności może zatem dotyczyć np. właściwego oznaczenia stron postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu (daty, numeru) lub nazwy organu, który wydał zaskarżony akt, przy czym niedokładności te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów.
Z kolei przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegające na tym, że wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w wyroku, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp.
Podkreślenia wymaga, że z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, aby mogły podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 P.p.s.a., muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W orzecznictwie sądowym i w doktrynie wskazuje się też, że przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia, co do istoty sprawy. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że żądanie zawarte w treści wniosku Skarżącego nie mieści się w granicach art. 156 § 1 P.p.s.a. Zmiany, których domaga się Skarżący, nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczyłyby merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.